Komentarz biblijny

PIERWSZE CZYTANIE

Zesłanie Ducha Świętego i znaki mu towarzyszące wywołały zdumienie i różną interpretację tego faktu przez pielgrzymów licznie przybyłych do Jerozolimy. Aby wytłumaczyć istotę tego wielkiego wydarzenia, zabiera głos Piotr. Podkreśla, że Chrystus jest Mesjaszem. Odwołując się do Ps 16, mówiącego o przyszłym Mesjaszu, Piotr wskazuje, że treść tego Psalmu została zrealizowana przez Jezusa Chrystusa. Nie mówi przecież psalmista o sobie w ten sposób, ale mówi o potomku Dawida. Dawid otrzymał od Boga formalną obietnicę, że jeden z jego potomków zasiądzie na tronie królewskim Izraela. Piotr uważa, że w tym tekście jest mowa o Jezusie Chrystusie z pokolenia Dawida, który będzie panował na wieki.

Piotr odwołuje się do Ps 16, aby udowodnić, że w nim zawarta jest zapowiedź zmartwychwstania Chrystusa. Chrystus był Bogiem od pierwszej chwili swego ziemskiego życia, ale z woli Bożej nie było to objawione. Dopiero ujawnione to zostało przez śmierć, zmartwychwstanie i wniebowstąpienie. Wtedy właśnie stało się oczywiste, że Pan to znaczy Bóg, a Chrystus znaczy Mesjasz. Apostołowie są świadkami śmierci, zmartwychwstania i wniebowstąpienia Jezusa i mają obowiązek o tej tajemnicy paschalnej dawać świadectwo.

EWANGELIA

Mateusz wymienia tylko dwie osoby, które przyszły obejrzeć grób. Są to te same kobiety, o których mówi w kontekście pogrzebu ciała Jezusa. W ten sposób świadkowie śmierci Jezusa stają się pierwszymi zwiastunami Jego zmartwychwstania. Kamień zamykający grób odsunął się na skutek trzęsienia ziemi. Mt przedstawia wygląd anioła zgodnie z biblijnym schematem podkreślającym wspaniałość i moc Boga (błyskawica, szaty białe jak śnieg, odwalenie kamienia). Strach to stereotypowa reakcja biblijnego człowieka stającego w obliczu nadprzyrodzonych mocy. Tutaj strach poraża strażników.

Zwiastowanie skierowane jest do niewiast. Zawiera objawienie tajemnicy Bożej, której nikt bez tego objawienia nie mógłby poznać. Rozpoczyna się od stereotypowego uspokojenia rozmówcy. Potem następuje istotna część opowiadania, mianowicie objawienie tajemnicy zmartwychwstania Jezusa połączone z odwołaniem się do Jego słów wypowiedzianych za życia. W końcu zwiastun Boży zaprasza kobiety, aby obejrzały puste miejsce, gdzie leżało ciało, i poleca im zawiadomić uczniów o zmartwychwstaniu Jezusa oraz o tym, że udaje się On do Galilei. Nie wspomniano ani słowem, czy niewiasty zaglądały do grobu (anioł bowiem siedział na odwalonym kamieniu) ani też, co się stało z aniołem.

Mateusz, który był celnikiem i często korzystał z pomocy żołnierzy przy wykonywaniu swoich czynności, wiedział, jak z nimi rozmawiać, aby potrzebne mu wiadomości otrzymać, i nie miał trudności w uzyskaniu od żołnierzy podanych szczegółów. Przekazanie ich świadczy o tendencji apologetycznej Ewangelisty.