Parafialny kościół - domem mojej modlitwy

 

Kiedy nasi rodzice zdecydowali się na założenie rodziny (obraz) dużo wcześniej planowali znaleźć mieszkanie lub dom, w którym przeżywamy rodzinną wspólnotę (obraz). Cieszymy się, gdy w domu posiadamy swój pokój lub wygodne miejsce do spania i stolik, lub biurko, przy którym odrabiamy zadane lekcje, korzystamy z komputera, czytamy ciekawe książki. Ważnym miejscem w domu jest stół (obraz), gdzie podczas posiłków przeżywamy rodzinną wspólnotę. Do rodzinnego domu przyjeżdżają synowie i córki, którzy założyli swoje rodziny, lecz chcą z okazji urodzin, imienin rodziców, świąt przeżyć rodzinną atmosferę. Ludzie decydujący się przebywać na stałe za granicą zabierają ze sobą kawałki domowego chleba, lub rodzinne zdjęcia (pokazać), by one przypominały o tym ważnym miejscu. W domu rodzinnym przygotowujemy się do dojrzałego życia, uczymy się miłości do Boga i ludzi, postawy ofiary. W naszym domu rodzice są nie tylko nauczycielami, lecz kapłanami i katechetami domowego kościoła.

Miłość rodziców do nas sprawia, że dzięki sakramentowi chrztu (obraz) staliśmy się członkami drugiej wspólnoty – Jezusowego Kościoła. Tworzymy z nim „rodzinę rodzin”, której na imię – parafia (pokazać). Ona także potrzebuje miejsca na gromadzenie się członków parafii: jest nim nasz budynek kościelny (obraz). Spotykamy stare świątynie liczące kilkadziesiąt lat, a także budujące się aktualnie. Nie jest ważne jak się one prezentują, lecz najważniejsze jest miejsce spotkań rodziny parafialnej.

Najważniejszą świętością narodu izraelskiego była arka przymierza (obraz) – skrzynia obita złotą blachą, w której Żydzi przechowywali znak obecności Pana Boga: tablice Bożych przykazań, laskę Aarona i mannę. Dla arki przymierza król Salomon wybudował w Jerozolimie piękny kościół (obraz) na tysiąc lat przed narodzeniem Pana Jezusa. Każdy Izraelita po ukończeniu 12 roku życia odbywał pieszą pielgrzymkę, by na trzech dziedzińcach przed świątynią przeżywać rodzinną wspólnotę oraz modlić się i składać ofiary Panu Bogu. Poza Izraelem Żydzi mają swoje miejsca modlitw zwane synagogami. My także mamy swój dom modlitwy, w którym spotykamy się na mszy św., na nabożeństwach oraz przyjmujemy w nim sakramenty święte. Najważniejszym miejscem w kościele jest tabernakulum i ołtarz z amboną, gdzie Pan Jezus mówi do nas przez Pismo święte, karmi nas sobą oraz umacnia świętymi sakramentami. Tak, jak przy rodzinnym stole w domu tworzymy wspólnotę miłości, podobnie tę rodzinną atmosferę przeżywamy w kościele przy ołtarzu.

W dzisiejszą niedzielę dziękujemy Panu Bogu za poświęcenie naszego kościoła. Ksiądz biskup namaścił ściany świętym olejem, poświęcił wnętrze świątyni wraz z ołtarzem, by cały budynek stał się własnością Pana Boga. Tylko wtedy nasz parafialny kościół spełni swoje zadanie, gdy będziemy go wypełniali na mszy św. (obraz), nabożeństwach i z gorliwością w tym miejscu przyjmowali sakramenty święte (obraz).

Panie Jezu: jak to dobrze, że w moim kościele przeżywam spotkania z Tobą oraz całą parafialną rodziną. Pragnę ze wszystkimi mieszkańcami mojej parafii tworzyć Twoją rodzinę kochającą się i pomagającą sobie.

autor: bp Antoni Długosz