Sugestie słuchacza

Dziś w Ewangelii Jezus podaje wiele ważnych odpowiedzi. Może dobrze byłoby w homilii podać te pytania, kierując je do sumień słuchaczy: Jaka jest prawdziwa intencja twojego czynu, czy dobro czynisz tylko z przyzwyczajenia, bo tak wypada, czy trudne sprawy potrafisz ofiarować w intencji kogoś lub czegoś, czy twe uczynki sprawiają, że stajesz się lepszym człowiekiem? Komu właściwie potrzebne są nasze dobre uczynki i to takie, które są wykonywane w skrytości? Bogu, bliźnim a może sobie samym? – Nawet jeśli już wiele razy słuchacze słyszeli takie pytania, dobrze byłoby w homilii postawić je ponownie.

Czas Wielkiego Postu powinien być czasem powrotu syna marnotrawnego. Największą przeszkodą w nawróceniu jest zniechęcenie: Tyle razy już obiecałem Bogu, ludziom, sobie i co? Znowu te same trudności, układy, przyzwyczajenia, pokusy i grzechy. Po co więc się myć, gdy za chwilę się znów ubrudzimy? – Można byłoby dziś powiedzieć kazanie o zniechęceniu, ale także o drobnych krokach w dobrym kierunku i o postanowieniu syna marnotrawnego: „Zabiorę się i pójdę…”. Nie wiemy, czy ów syn nie miał wątpliwości, nie wahał się, nie zawracał, nie zniechęcał się drogą. Możliwe, że tak. Ale cel osiągnął!

„Wejdź do swej izdebki” – „…obłudnicy lubią na rogach ulic wystawać i modlić się…”. Można odnieść te słowa do współczesności i wpleść je do dyskusji na temat prywatności wiary i religii. Czy nie jest to podpowiedź, że najważniejsze jest niewidoczne dla oczu? – Czy tylko najważniejsze powinno być niewidoczne, czy wszystko? Czy ważne jest, że krzyż wisi w urzędzie, czy ważna jest religia w szkole, czy ważne są figury świętych przy drogach? Czy nie wystarczy modlitwa w kościele i w domu?

autor: Piotr Dworniczak