Jezus przygotowuje nam mieszkanie w niebie

Proponowane pomoce: I cz. – obraz domu, bloku mieszkalnego; obraz rodziny; II cz. – obraz Jezusa w Nazarecie; obraz wniebowstąpienia Jezusa; obraz chrztu dziecka; III cz. – obraz X przykazań.

Doświadczenie życiowe

Kiedy nasi rodzice zakładali rodzinę – na pierwszym miejscu myśleli o mieszkaniu, o domu (obraz). Ta myśl dotyczyła także nas, ponieważ nie jest łatwo kilku rodzinom mieszkać np. w jednym mieszkaniu. My dobrze i bezpiecznie czujemy się w rodzinnym domu. Może to być jednorodzinny dom lub mieszkanie w blokach. Rodzice wszystko robią, by ich dzieci kochały swoje rodzinne pomieszczenie (obraz). Radośnie śpiewa Wojciech Młynarski o domu:

Nie ma jak u mamy

Ciepły piec, suchy kąt.

Nie ma – jak u mamy,

Kto nie wierzy – robi błąd!

Z radością jedziemy na dłuższą, czy krótszą wycieczkę, na obóz zimowy, czy wakacje. Bywa jednak, że oddaleni niektórzy tęsknią za rodzinnym domem i każdy chętnie do niego wraca. W domu żyjemy z osobami, które nas bardzo kochają, troszczą się o nas, zaspokajają nasze potrzeby. Pomyślcie: jak to dobrze, że mamy rodzinny dom, nasze rodzinne mieszkanie.

To mówi Pan

Pan Jezus aż trzydzieści lat mieszka w domu w Nazarecie (obraz). Podczas trzyletniego nauczania mówi o tworzeniu dobrej atmosfery w domu. Przypomina jednak, że nie mamy stałego miejsca w naszym domu i na ziemi. Jesteśmy śmiertelnymi istotami. Przyjdzie wcześniej czy później koniec życia. Śmierć nie jest jednak końcem dla nas. Będziemy żyć w domu Boga Ojca. Jezus mówi: (obraz) “Idę do Ojca przygotować wam mieszkanie. W domu Ojca mego jest mieszkań wiele”. Każdy z nas otrzymuje zapewnienie od Pana Jezusa, że będzie miał miejsce w domu Pana Boga. Dzisiejsze święto potwierdza zapowiedź Jezusa. Żegna się z Apostołami i wstępuje do nieba, by potwierdzić obietnicę daną wcześniej: idzie do Boga Ojca przygotować nam mieszkanie (obraz). Zleca Apostołom oraz nam, abyśmy umocnieni Duchem Świętym w sakramencie chrztu (obraz) mówili o Jezusie i dawali o Nim świadectwo, czyli przykład życia. Są nim nasze dobre czyny. Tym przykładem będziemy zasługiwali na mieszkanie u Boga Ojca.

Życie chrześcijańskie

Pamiętamy powiedzenie: “Bóg powołał nas do życia bez naszego udziału, lecz nie może nas zbawić bez naszej pomocy”. Tą pomocą są nasze czyny. W sakramencie chrztu, w przygotowaniu do spowiedzi i komunii św. składamy obietnicę, że będziemy postępowali tak, jak naucza nas Pan Jezus. Wierność Bożym przykazaniom (obraz) jest najpewniejszym znakiem, że współpracujemy z Panem Bogiem, by zasłużyć na mieszkanie u Niego. Często wracajmy do przesłania piosenki:

Ciągle marzę o twym niebie,

Gdzie mnie czeka miłość Twa!

Chcę na zawsze posiąść Ciebie –

Szczęście, które wiecznie trwa.

Każdego dnia prośmy o pomoc naszych patronów, których imiona otrzymaliśmy na chrzcie św., by pomagali nam w dochowaniu wierności Bożym Przykazaniom, w cierpliwej pracy nad usuwaniem wad i słabości. Dzięki takiemu postępowaniu będziemy świadkami Pana Jezusa, a z taką właśnie misją posyła nas Jezus do ludzi.