Sugestie programowe

Niebo – spełnienie miłości

 

Niebo jest tam, gdzie jest Bóg. Nie jest czymś materialnym, przestrzennym, co można wskazać ręką. Bóg i niebo – to pojęcia zamienne. Wstąpić do nieba, czy też – jak Maryja – zostać do nieba wziętym, znaczy już na zawsze przekroczyć wszelkie ograniczenia miejsca i ziemskiego czasu. Mówimy o Jezusie, który jako pierwszy z ludzi zasiadł po prawicy Boga. Ale zaraz za Nim idą ci, co do Niego należą, a z nich pierwsza jest Maryja.

Oba święta przypominają nam o naszym ostatecznym przeznaczeniu. Wniebowstąpienie jest pokazaniem „kierunku”, Wniebowzięcie jest potwierdzeniem, że przeznaczenie Boga jest także przeznaczeniem człowieka – naszym ostatecznym celem jest przebywanie z Bogiem i w Bogu.

Kościół święci plony ziemi, przywołując Maryję jako „najdoskonalszy owoc ziemi”. Nie nasze czyny nas zbawiają, byśmy mogli dzięki nim zasłużyć na niebo. Pokazują, czym wypełniliśmy nasze życie, czy przeszliśmy „przez życie, dobrze czyniąc”, jak Jezus czy Maryja. Dobre czyny to właściwie owe „wielkie rzeczy”, które Bóg nam czyni z miłości do swojego stworzenia. Dobro, które Bóg czyni przez nas, z nami i dla nas, w stanie nieba osiągnie swoją pełnię. Nie będzie już nic prócz dobra, nic prócz miłości. Każde dobro przez nas uczynione jest już tutaj partycypacją w wieczności, jest czynieniem nieba na ziemi.