DrukujProponuję, aby w Wielki Piątek, pochylić się nad niektórymi słowami wybranymi z dzisiejszych czytań, które wydają mi się szczególnie poruszające, a nawet wstrząsające swą aktualnością.
„Judasz otrzymawszy kohortę oraz strażników od arcykapłanów i faryzeuszów, przybył tam z latarniami, pochodniami i bronią”. A dzisiaj? Nie tylko w Indiach przecież rozmaite kohorty z różnoraką bronią przybywają, by walczyć przeciwko Chrystusowi. Zapewne można do nich zaliczyć niektórych niewierzących rodziców uczniów szkół, w których na ścianach znajduje się krzyż, i teraz nagle zaczął przeszkadzać. Cóż z tego, że mniejszości? Zdjąć krzyż! Kto tak zawyrokował? Współcześni „arcykapłani” lub dzisiejsza „kohorta” posługująca się przedziwnymi „latarniami” i tępą, acz skuteczną bronią. Podobnych „kohort” ze swoimi pochodniami i bronią można spotkać wiele, w różnych miejscach i okolicznościach.
Co nam przypomina „tytuł winy”, jaki Piłat kazał umieścić na krzyżu: Jezus Nazarejczyk, król żydowski? Może takie tytuły winy: Mehmed – chrześcijanin; Jan – bezkompromisowy obrońca życia; Maria – matka ośmiorga dzieci; Iwan – duchowny prawosławny; Jerzy – ksiądz katolicki.
Pytanie, które teraz warto zadać, brzmi: po której jestem stronie? Judasza? Kohorty i strażników? Piłata? A może Piotra, który wyrzekł się Jezusa: „Czy i ty jesteś jednym spośród uczniów tego człowieka?” „Nie jestem”. I tak trzy razy.
„Wzgardzony tak, iż mieliśmy go za nic”. My mieliśmy Go za nic. Nie jacyś tam „oni”, tylko właśnie my…
A co na to Pan Jezus? „Schowaj miecz do pochwy. Czyż nie mam pić kielicha, który Mi podał Ojciec?”. I w końcu: „Wykonało się!”
Rozważenie tych, może i innych wybranych słów, nie może nie zakończyć się pytaniem o to, czy chcemy być świadkami miłości, czy…