Komentarz biblijny

SIÓDME CZYTANIE

Wszelkie działanie Boże, gdy chodzi o odrodzenie Izraela, ma na celu przede wszystkim świętość Imienia Jahwe i Jego cześć w oczach narodów, a dopiero na drugim planie dobro ludu Bożego. Dlatego pewność odrodzenia jest absolutna.

Samo odrodzenie będzie polegało na zjednoczeniu całego narodu, przywróceniu go do ojczyzny, na wewnętrznym oczyszczeniu ze wszystkich grzechów bałwochwalstwa przez obmycie wodą czystą, na wewnętrznej przemianie (nowe serce, nowy duch, serce cielesne zamiast kamiennego) i wewnętrznym zawstydzeniu z powodu grzechów przeszłości oraz na darowaniu ducha Bożego przez Jahwe, aby lud przestrzegał Prawa Bożego. Istotnym tego wyrazem będzie odnowienie Przymierza.

 

EPISTOŁA

Autor wskazuje na podstawy moralności chrześcijańskiej, które wynikają z życia bardziej duchowego niż życie wynikające z Prawa. Życie chrześcijanina jest złączone ze śmiercią Chrystusa, a złączenie to dokonuje się podczas chrztu. Dlatego trwanie w grzechu sprzeciwiałoby się podstawowym zasadom życia chrześcijan. Chrzest (nazwany przez Pawła „zanurzeniem”), zanurza w Chrystusa, a jeszcze dokładniej – w Jego śmierć, pogrzeb i zmartwychwstanie. Chrzest zatem jest śmiercią chrześcijanina, podobną do śmierci Chrystusa, dzięki której chrześcijanin zrasta się z Chrystusem w jedność. Tę samą jedność sprawia wspólnie z Nim zmartwychwstanie. Dokonuje się więc istotna zmiana w osobowości człowieka ochrzczonego. Stąd też wynika skutek dotyczący moralności chrześcijańskiej – podczas chrztu stary człowiek, który popełniał grzechy, został ukrzyżowany, dzięki czemu chrześcijanin uwolnił się od grzechu. Ochrzczeni są więc zjednoczeni w akcie zbawczym Chrystusa – w Jego śmierci i zmartwychwstaniu. Stają się pogrzebani z Chrystusem w tym celu, by razem z Nim zmartwychwstać, czyli uczestniczyć w Jego nowym życiu, chwale, królestwie i dziedzictwie. Równocześnie korzystają z zasług śmierci Chrystusa, otrzymując odpuszczenie grzechów.

Złączenie chrześcijanina w śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa Autor nazywa też zrośnięciem: „zostaliśmy z Nim złączeni w jedno”, dosł: jak szczep zrośliśmy się. Jest to końcowy etap, gdy przeszczepiona gałązka korzysta już z soków pnia i żyje wspólnym z nim życiem.

Wyrażenie: „stary człowiek” określa postępowanie człowieka przed chrztem, które kierowane jest namiętnościami i podobne do postępowania pogan nie znających Boga. Śmierć „starego człowieka”, która dokonuje się we chrzcie, sprawia zniszczenie grzechu, a nie ciała. Wyrażenie o uwolnieniu z niewoli grzechu określa inaczej koniec panowania grzechu nad człowiekiem. Jest to znów rodzaj personifikacji grzechu, który ukazuje się jako pan, wobec którego człowiek jest niewolnikiem. Chrzest więc niesie ze sobą wolność dla człowieka.

 

EWANGELIA

Niewiasty weszły do grobu i nie znalazły ciała Jezusa. Widziały więc pusty grób. Stwierdzenie, że grób jest pusty stanowi w myśli Łukasza wyraźny dowód na zmartwychwstanie Jezusa. Ten fakt sprawia, że niewiasty czują się bezradne. Spostrzegają dwóch mężczyzn w lśniących szatach, którzy wyjaśniają znaczenie tego faktu. Interpretacja polega na przypomnieniu słów Jezusa zapowiadających Jego śmierć i zmartwychwstanie trzeciego dnia. Kobiety opowiedziały o tym, co się im przydarzyło, apostołom (jedenastu) i pozostałym uczniom. Ci jednak im nie uwierzyli.

autor: