DrukujWielka Noc Zmartwychwstania Pańskiego wzywa wszystkich do włączenia się w radosny śpiew uwielbienia: „Alleluja…”.
Wielkanoc nie wymazuje naszych trudności i zranień, tak jak nie wymazuje męki Jezusa i Jego śmierci na krzyżu. Ale naszemu życiu, cierpieniu i naszej śmierci nadaje zupełnie nowy sens – Bóg, który jest Dawcą życia, pokonuje śmierć, otwiera groby, przezwycięża naszą słabość, leczy nasze rany. Powinniśmy powstać i odetchnąć pełną piersią. Smutni, płaczący, okryci żałobą winni doznać prawdziwej pociechy, grzesznicy radować się przebaczeniem.
Niech zabrzmi nasze pełne uwielbienia i wdzięczności „Chwalmy Boga”! Święty Piotr Apostoł wychwala Boga: „Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa. On w swoim wielkim miłosierdziu przez powstanie z martwych Jezusa Chrystusa na nowo nas zrodził do żywej nadziei”. „Być chrześcijaninem znaczy uczestniczyć osobiście w śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa. Takiego uczestnictwa dostępujemy na mocy sakramentalnego chrztu, na którym buduje się cała chrześcijańska egzystencja każdego z nas” (Jan Paweł II).
Chrześcijanin to człowiek wielkanocny, który zawsze – a więc również i w trudnej, smutnej, szarej codzienności – znajdzie powód do radości w Bogu, powód do chwalenia Boga, do radosnego śpiewu „Alleluja” – „Wychwalajmy Boga!”.