Komentarz biblijny

PIERWSZE CZYTANIE

Wypowiedź Joba dotyczy sprawiedliwości Bożej, jest świadectwem jego wiary, jego „credo”. Dlatego powinno ono być spisane w księdze lub nawet po wieczne czasy rylcem wyryte na kamieniu.

Ma ona bogatą treść teologiczną. Job pozbawiony pomocy ze strony ludzi jako człowiek wierzący widzi swojego ostatniego obrońcę w Bogu. Hebrajskie „goel”, czyli obrońca, mściciel, Vulgata przetłumaczyła przez Redemptor, czyli Zbawca, Odkupiciel. Słowo „goel” oznacza właściwie bliskiego krewnego, który zgodnie z prawem izraelskim miał obowiązek wystąpić w obronie swojego niesłusznie skrzywdzonego współbrata, a w szerszym znaczeniu także obrońcę uciśnionych, przede wszystkim samego Boga. Job wyraża tu przekonanie, że dla niego, niewinnie skrzywdzonego, takim „goel” jest sam Bóg.

Job wyraża wiarę, iż po doczesnym życiu będzie oglądał Boga. Wyraża przekonanie, że po doczesnym życiu znajdzie dojście do Boga. Trudno rozstrzygnąć, w jakim sensie należy tłumaczyć słowa: „To właśnie ja go zobaczę”. Wszystko przemawia za tym, że chodzi tu o oglądanie Boga po śmierci. Za życia człowiek nie mógł „własnymi oczyma” widzieć Boga. Ten Bóg będzie wtedy dla Joba serdecznym przyjacielem.

 

DRUGIE CZYTANIE

Paweł omawia problem zmartwychwstania ciał. Obszerne i szczegółowe przedstawienie tego problemu było konieczne ze względu na poglądy panujące w środowisku greckim. Grecy uważali ciało za więzienie duszy, a zbawienie wyobrażali sobie jako życie duszy uwolnionej z więzów ciała. Nauka o powrocie do życia w ciele przez zmartwychwstanie była więc u nich niepopularna. W związku z tym Apostoł opierając się na autorytecie tradycji i naocznych świadków powołuje się na historyczny fakt zmartwychwstania Chrystusa. Zmartwychwstanie Chrystusa jest podstawowym argumentem wiary, Chrystus zmartwychwstał bowiem jako pierwszy spośród tych, co pomarli. On jest „nowym Adamem”, który w końcowym etapie dziejów ludzkich zwycięży ostatecznie śmierć panującą na świecie na skutek grzechu pierwszego Adama. Pierwszy człowiek Adam przez nieposłuszeństwo i grzech sprowadził na całą ludzkość śmierć. Przez naturalne zrodzenie każdy człowiek wchodzi w łączność z Adamem i ponosi konsekwencje jego grzechu. Drugi Adam – Chrystus, przez niezwykłe posłuszeństwo, śmierć na krzyżu i zmartwychwstanie zwyciężył grzech i śmierć. Przez wiarę i chrzest chrześcijanin wchodzi w łączność z Chrystusem i otrzymuje gwarancję zmartwychwstania.

 

EWANGELIA

Józef z Arymatei, o którym poza tym momentem nie ma żadnych wzmianek w Ewangelii, poprosił Piłata o ciało Jezusa. Pogrzeb Jezusa odbył się według zwyczajów żydowskich. Po zdjęciu ciała z krzyża obmyto je, a następnie owinięto w pogrzebowe płótna. Były to taśmy, którymi owijano ręce (każdą z osobna) i nogi oraz tułów, a następnie po okryciu twarzy chustą spowijano zwłoki całunem, gęsto przesypując płótna wonnymi proszkami i skrapiając je wonnymi olejkami. Tak owinięte ciało złożono w grobowcu wykutym w skale. Dziś jeszcze w okolicach Jerozolimy można oglądać takie grobowce. Składają się one zwykle z małego przedsionka, do którego prowadzi niskie, 1,5 m wysokie wejście, i z właściwej celi grobowej zaopatrzonej w ławy (grób ławkowy) lub nisze (grób niszowy), w których składano zwłoki zmarłego. Przykładem takiego grobu ławkowego jest kaplica Grobu Pańskiego w Bazylice Grobu na Golgocie. Ciało spoczywało na kamiennej ławie po prawej stronie od wejścia. Wejście to zamykano okrągłym kamieniem, który można było przesuwać, bo znajdował się w kamiennych szynach.

W pierwszy dzień tygodnia niewiasty weszły do grobu i nie znalazły ciała Jezusa. Widziały więc pusty grób. Stwierdzenie, że grób jest pusty stanowi w myśli Łukasza wyraźny dowód na zmartwychwstanie Jezusa. Ten fakt sprawia, że niewiasty czują się bezradne. Spostrzegają dwóch mężczyzn w lśniących szatach, którzy wyjaśniają znaczenie tego faktu.

autor: