Dobrzy uczniowie Jezusa

 

Piotr i Paweł należą do najbliższych uczniów Jezusa, a do tego zostawili nam sporo tekstów, w których zawarli wskazania dotyczące wierności na ewangelicznej drodze.

Jeden i drugi był testowany przez Mistrza, i to w sposób wyjątkowo zdecydowany i częsty. Były sytuacje, gdy zabrakło mu odwagi, by je zaliczyć. Dziedziniec Kajfasza był świadkiem jego klęski. Paweł pod tym względem był bardziej konsekwentny. On „nie myślał o tym, co ludzkie”, ale po nawróceniu myślał jedynie o tym, co Boskie. Szedł więc odważnie na ścieżki testów, jakimi Bóg go sprawdzał.

Uczeń Jezusa winien być przygotowany na próby i doświadczenia, i winno mu zależeć na ich dobrym zaliczeniu. Niezaliczone trzeba powtarzać, o ile miłosierdzie Boga da taką szansę. Niekiedy ona już nie zostaje dana. Nie wszystkie błędy możemy naprawić. Z wszystkimi jednak trzeba przyjść do Jezusa.

Szukanie drogi, bez takich doświadczeń jak: choroba, cierpienie, zdrada, klęska, lęk, tchórzostwo – jest pokusą. Kto jej ulega, dowodzi, że jest uczniem Jezusa z nazwy, a nie w rzeczywistości. Uczeń musi dobrowolnie testy przyjąć. „Błogosławieni prześladowani…” Przeciwności zawsze testują wnętrze serca tego, kto ich doświadcza. Nie ma Ewangelii bez „testów”!

 

Apostoł gotowy jest na każdą ofiarę, również i na śmierć: tekst grecki mówi o wylaniu krwi Apostoła. Pojawienie się oznacza powrót Chrystusa i związane z nim objawienie się królestwa Bożego. W oczekiwaniu tego „przyjścia” trzeba żyć i umierać, trzeba je miłować.

Kto chce być uczniem Chrystusa, musi:

– Być z Nim, patrzeć na Niego od wewnątrz. Poznawać Go. Wtedy będzie mieć taką opinię o Nim, jaką miał Piotr, nie taką, jaką mieli „ludzie”, którzy byli obserwatorami.

Był normalnym człowiekiem. Miał żonę, może też dzieci, nawet teściową miał. Zawód, praca, chociaż nie był wykształcony i nie potrafił pewnie pisać, to jednak w tym co robił był szczery. Chociaż czasami potrafił być tchórzliwy, łatwo ulegał wpływom innych – lecz był też odważny, czasami, aż do szaleństwa.

Codziennie wyrażamy mnóstwo opinii na temat innych ludzi. Czasem czynimy to w pełni świadomie i otwarcie, niekiedy ukrywamy swą mowę pod osłoną niedomówień, innym razem nie jesteśmy świadomi tego, że oceniamy postępowanie innych. Obserwujemy życie wokół siebie, ludzi przemykających przed naszymi oczami, dostrzegamy ich czyny… i osądzamy, a czasem nawet wydajemy wyrok. Niestety zazwyczaj skazujący. Rzadziej interesuje nas opinia innych na temat naszego życia. Po prostu nie pytamy o to, bo prawda może okazać się bolesna, ale to już zupełnie inna sprawa. Wróćmy do tematu.