Pierwszy czwartek grudnia

 

WPROWADZENIE

„Pan mówi: «Oto nadchodzą dni, kiedy wypełnię pomyślną zapowiedź, jaką obwieściłem domowi izraelskiemu i domowi judzkiemu. W owych dniach i w owym czasie wzbudzę Dawidowi potomka sprawiedliwego; będzie on wymierzał prawo i sprawiedliwość na ziemi.

W owych dniach Juda dostąpi zbawienia, a Jerozolima będzie mieszkała bezpiecznie. To zaś jest imię, którym ją będą nazywać: «Pan naszą sprawiedliwością»” (Jr 33,14-16). Słowa proroka Jeremiasza wprowadzają nas w duchowy klimat rozpoczętego kilka dni temu Adwentu.

Adwent – to czas, który ma podwójny charakter. Jest okresem przygotowania do uroczystości Narodzenia Pańskiego, w którym wspominamy pierwsze przyjście Syna Bożego do ludzi. Adwent jest też okresem, w którym przez wspomnienie pierwszego przyjścia Chrystusa kierujemy nasze dusze ku oczekiwaniu Jego powtórnego przyjścia na końcu czasów. Z obu tych względów Adwent jest okresem pobożnego i radosnego oczekiwania (por. Ogólne normy roku liturgicznego i kalendarza z 1969 roku). Niech nasza dzisiejsza adoracja i trwanie w obecności Chrystusa w Najświętszym Sakramencie stanie się dla nas okazją do pobożnego i radosnego oczekiwania na modlitwie.

 

 

 

ROZWAŻANIE

„«Przygotujcie drogę Panu, prostujcie ścieżki dla Niego». To wołanie rozbrzmiewa przez wieki i dociera do nas, zachowując niezwykłą aktualność (…). Aby spotkać się z naszym Odkupicielem, musimy się «nawrócić», to znaczy wyjść Mu naprzeciw z radosną wiarą, porzucając mentalność i styl życia, które nie pozwalają nam w pełni naśladować Chrystusa.

W obliczu Dobrej Nowiny o Bogu, który z miłości do nas ogołocił samego siebie i przyjął ludzką postać, musimy wzbudzić w naszych sercach skruchę; nie możemy chować się za zasłoną pychy i zakłamania, tracąc możliwość odnalezienia prawdziwego pokoju […]. Ten wysiłek nawrócenia znajduje oparcie w przekonaniu, że Bóg jest zawsze wierny, mimo wszelkiego zła, jakie dostrzegamy w sobie i wokół nas. Oto dlaczego Adwent jest czasem oczekiwania i nadziei. W tym liturgicznym okresie Kościół przemawia do nas słowami pocieszającej obietnicy Izajasza: «Wszyscy ludzie ujrzą zbawienie Boże» (por. Iz 40, 5)” (Jan Paweł II, Rozważanie przed modlitwą Anioł Pański, 5 XII 1999).

 

 

 

MODLITWA DZIĘKCZYNNA

Do Boga, który obiecał wzbudzić Dawidowi potomka sprawiedliwego, który będzie wymierzał prawo i sprawiedliwość na ziemi, zanieśmy nasze dziękczynienie – Dziękujemy Ci, Ojcze nasz.

 

– Dziękujemy Ci, Boże, za to, że pozwalasz nam z radością oczekiwać święta Narodzenia Syna Bożego – Dziękujemy Ci, Ojcze nasz.

– Dziękujemy Ci, Boże, za to, że obiecałeś posłać na świat Zbawiciela, który przyniesie narodom pokój – Dziękujemy Ci, Ojcze nasz.

– Dziękujemy Ci, Boże, za to, że posyłasz nam proroków, który przygotowują nas na przyjście Mesjasza –

– Dziękujemy Ci, Boże, za to, wzywasz nas do radosnej wiary i pozwalasz z nadzieją oczekiwać przyjścia Zbawiciela–

– Dziękujemy Ci, Boże za to, że Duch Święty pomaga nam przygotować drogę dla Pana –

– Dziękujemy Ci, Boże, Ojcze za to, że z miłości ogołociłeś samego siebie i przyjąłeś ludzką postać –

– Dziękujemy Ci, Boże, Ojcze za to, że wzbudzasz w naszych sercach skruchę –

– Dziękujemy Ci, Boże za Twojego Syna, który otworzył wszystkim ludziom grzesznym i występnym drogę do Ciebie –

– Dziękujemy Ci, Boże za to, że jesteś zawsze wierny, mimo zła, które popełniamy –

– Dziękujemy Ci, Boże za to, że dajesz nam czas Adwentu, jako czas oczekiwania i nadziei – Dziękujemy Ci, Ojcze nasz.

– Dziękujemy Ci Boże za to, że pozwalasz nam grzesznym oglądać Twoje zbawienie – Dziękujemy Ci, Ojcze nasz.

 

 

ROZWAŻANIE

„W Adwencie liturgia często powtarza nam i nas zapewnia, jakby dla przezwyciężenia naszej naturalnej nieufności, że Bóg «przychodzi»: przychodzi, by być z nami w każdej sytuacji; przychodzi, aby zamieszkać pośród nas, by żyć z nami i w nas; przychodzi, by zmniejszyć dzielące nas odległości; przychodzi, by nas pojednać z Nim samym i byśmy pojednali się między sobą. Wchodzi w dzieje ludzkości, puka do drzwi każdego mężczyzny i każdej kobiety dobrej woli, by przynieść każdemu człowiekowi, rodzinom i narodom dar braterstwa, zgody i pokoju. Dlatego Adwent jest w pełnym tego słowa znaczeniu czasem nadziei, w którym wierzący w Chrystusa są zachęcani do czujnego oczekiwania, wypełnionego pracą i modlitwą oraz czynami, które dyktuje miłość. Niech zbliżające się święta Narodzenia Chrystusa napełnią serca wszystkich chrześcijan radością, pogodą ducha i pokojem!” – tak wzywał nas Benedykt XVI w Adwencie 2006 roku. Niech słowa biskupa Rzymu zachęcą nas wszystkich do serdecznej modlitwy.

 

 

 

MODLITWA PROŚBY

Chrystus Odkupiciel przyjdzie w wielkiej chwale i majestacie. Módlmy się do Niego i pokornie wołajmy – Przybądź, Panie Jezu.

 

– Chryste Panie, który przyjdziesz w chwale i mocy, wejrzyj na nas grzesznych, abyśmy się stali godni Twych darów – Przybądź, Panie Jezu.

– Chryste Panie, Ty przyszedłeś, aby zbawić grzeszników, broń nas od wszelkich pokus i przeciwności –

– Chryste, Ty przyszedłeś objawić ludziom dobrą nowinę, daj, abyśmy zawsze głosili Twoje zbawienie – Przybądź, Panie Jezu.

– Chryste, Ty jesteś błogosławiony, żyjesz na wieki i rządzisz wszystkim, dozwól nam z radością oczekiwać błogosławionej nadziei i objawienia Twojej chwały –

– Oczekujemy z tęsknotą Twego przyjścia, pociesz nas uczestnictwem w darach Twego Bóstwa –

– Chryste, wierzymy, że przyjdziesz w chwale, aby świat osądzić, okaż nam swoją zbawczą potęgę daj, abyśmy dzięki pomocy Ducha Świętego zachowali nakazy Twojego Prawa i w miłości mogli oczekiwać na Twoje przyjście –

– Boże błogosławiony na wieki, spraw, abyśmy dzięki Twemu miłosierdziu pobożnie i rozumnie żyli na tym świecie, oczekując błogosławionej nadziei i Twego przyjścia w chwale –

– Uświęć nas, Panie, Jezu Chryste, darami swej łaski i zachowaj bez zarzutu na dzień przyjścia Twego Syna –

– Chryste, spraw, abyśmy dzisiaj postępowali w świętości, sprawiedliwie i pobożnie żyjąc na tym świecie –

– Boże, Ojcze, daj, abyśmy się przyoblekli w naszego Pana, Jezusa Chrystusa, i zostali napełnieni Duchem Świętym –

– Pomóż nam, Panie, czujność zachować, aż do objawienia się chwały Twojego Syna – Przybądź, Panie Jezu.

 

– Bóg nas tak umiłował, że zesłał nam swojego Syna, jako Zbawiciela, dlatego pełni wdzięczności ośmielamy się mówić: Ojcze nasz…

 

 

ROZWAŻANIE

„«Zwiastujcie narodom nowinę: Oto nasz Bóg i Zbawca przychodzi». Na początku [Adwentu] liturgia wzywa Kościół, aby na nowo głosił wszystkim narodom swe przesłanie, i ujmuje je w dwóch słowach: «Bóg przychodzi». W tych tak bardzo zwięzłych słowach kryją się zawsze nowe myśli. Zatrzymajmy się przy nich na chwilę i pomyślmy: nie używa się tutaj czasu przeszłego – Bóg przyszedł, ani przyszłego – Bóg przyjdzie, lecz teraźniejszy: «Bóg przychodzi». Jak dobrze widać, jest to czas teraźniejszy ciągły, czyli czynność, która wciąż się dokonuje: już się dokonała, dokonuje się teraz i jeszcze się dokona. «Bóg przychodzi» w każdej chwili. Czasownik «przyjść» występuje tu jako słowo «teologiczne» czy wręcz «teologalne», ponieważ mówi nam o czymś, co dotyczy samej natury Boga. Głosić, że «Bóg przychodzi», znaczy więc głosić po prostu samego Boga, ukazując jedną z Jego istotnych i charakterystycznych cech: to, że jest On Bogiem-który-przychodzi” (Benedykt XVI, homilia na nieszporach w I niedzielę Adwentu, 2 XII 2006).

 

 

 

„Adwent jest wezwaniem dla wierzących, aby uświadomili sobie tę prawdę i zgodnie z nią postępowali. Niczym zbawienne wezwanie, ponawiane w kolejnych dniach, tygodniach, miesiącach, rozbrzmiewają słowa: Obudź się! Pamiętaj, że Bóg przychodzi! Nie wczoraj, nie jutro, ale dzisiaj, teraz! Jedyny prawdziwy Bóg, «Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba», nie jest Bogiem, który żyje sobie w niebie i nie interesuje się nami ani naszymi dziejami, lecz jest Bogiem-który-przychodzi. Jest Ojcem, który nigdy nie przestaje o nas myśleć i w pełni szanując naszą wolność, pragnie nas spotkać i nawiedzić; chce przyjść, zamieszkać wśród nas, pozostać z nami. Przychodzi, bo chce nas wyzwolić od zła i śmierci, od tego wszystkiego, co uniemożliwia nam prawdziwe szczęście. Bóg przychodzi, aby nas zbawić” (Benedykt XVI, homilia na nieszporach w I niedzielę Adwentu, 2 XII 2006).

 

 

 

„Ojcowie Kościoła zauważają, że «przychodzenie» Boga – nieustanne i, by tak rzec, wynikające z natury samego Jego bytu – koncentruje się w dwóch głównych przyjściach Chrystusa: w Jego wcieleniu i w powrocie w chwale na końcu dziejów (por. Cyryl Jerozolimski). Cały okres Adwentu skupia się na tych dwóch biegunach. W jego pierwszych dniach kładzie się akcent na oczekiwanie ostatecznego przyjścia Pana, o czym świadczą również teksty dzisiejszej liturgii Nieszporów. Gdy zbliża się Boże Narodzenie, coraz bardziej dominuje wspominanie wydarzenia z Betlejem, by w nim rozpoznać «pełnię czasu». Można mówić jeszcze o trzecim przyjściu, pomiędzy tymi dwoma «widzialnymi». Święty Bernard nazywa je przyjściem «pośrednim» i «ukrytym»; dokonuje się ono w duszy wierzących i stanowi jakby «pomost» między przyjściem pierwszym i ostatnim. «W pierwszym – pisze św. Bernard – Chrystus był naszym odkupieniem, w ostatnim objawi się jako nasze życie, w tym jest naszym odpoczynkiem i pocieszeniem»” (Benedykt XVI, homilia na nieszporach w I niedzielę Adwentu, 2 XII 2006).

 

 

 

MODLITWA

Po każdej zwrotce psalmu (można go recytować lub śpiewać) powtarzamy refren – Pokój zakwitnie, kiedy Pan przybędzie.

 

– Pokój zakwitnie, kiedy Pan przybędzie.

– Boże, przekaż Twój sąd Królowi,

a Twoją sprawiedliwość synowi królewskiemu.

Aby Twoim ludem rządził sprawiedliwie

i ubogimi według prawa – Pokój zakwitnie, kiedy Pan przybędzie.

 

– Za dni Jego zakwitnie sprawiedliwość

i wielki pokój, aż księżyc nie zgaśnie.

Będzie panował od morza do morza,

od rzeki aż po krańce ziemi – Pokój zakwitnie, kiedy Pan przybędzie.

 

– Wyzwoli bowiem biedaka, który Go wzywa,

i ubogiego, co nie ma opieki.

Zmiłuje się nad biednym i ubogim,

nędzarza ocali od śmierci – Pokój zakwitnie, kiedy Pan przybędzie.

 

– Niech Jego imię trwa na wieki,

jak długo świeci słońce, niech trwa Jego imię.

Niech Jego imieniem wzajemnie się błogosławią!

Niech wszystkie narody ziemi życzą Mu szczęścia – Pokój zakwitnie, kiedy Pan przybędzie.

 

 

LITANIA ADWENTOWA

Kyrie elejson – Chryste elejson. Kyrie elejson.

Chryste, usłysz nas – Chryste, wysłuchaj nas.

Ojcze z nieba Boże – zmiłuj się nad nami.

Synu, Odkupicielu świata, Boże – zmiłuj się nad nami.

Duchu Święty, Boże – zmiłuj się nad nami.

Święta Trójco, jedyny Boże – zmiłuj się nad nami.

Jezu, Słowo przedwiecznego Ojca, przez które wszystko się stało – zmiłuj się nad nami.

Jezu, odwieczne Słowo, które w czasie Ciałem się stało –

Jezu, Mesjaszu obiecany w dawnym Przymierzu –

Jezu, Mesjaszu Obiecany przez proroctwa i oznajmiony przez Aniołów –

Jezu, upragniony przez narody –

Jezu, Zbawicielu wysłany na ten świat przez Ojca –

Jezu, Zbawicielu oznajmiony przez Ducha Świętego –

Jezu, Synu Maryi Panny –

Jezu, który stając się człowiekiem uczyniłeś nas uczestnikami Boskiej natury –

Jezu, nasze zbawienie i nadziejo –

Jezu, nasz Emanuelu, czyli Boże nasz z nami –

Bądź nam miłościw – przepuść nam, Panie.

Bądź nam miłościw – wysłuchaj nas, Panie.

Od wszelkiego złego – wybaw nas, Jezu.

Od wszelkich grzechów – wybaw nas, Jezu.

Od zatwardziałego i fałszywego serca,

Od wszelkich złych nałogów –

Od wszelkich złości –

Od złej śmierci i potępienia –

Przez Twoje święte przyjście –

Przez świętą tajemnicę Wcielenia Twego –

Przez Twoje niepokalane poczęcie –

W dzień sądu – wybaw nas, Jezu.

My grzeszni, prosimy Cię – wysłuchaj nas Jezu.

Abyś nas zechciał uwolnić od naszych grzechów – wysłuchaj nas Jezu.

Abyś zechciał przygotować w nas godne dla Ciebie mieszkanie –

Abyśmy zawsze mogli się cieszyć jedynie w Tobie –

Abyś nas zechciał zawsze bronić i osłaniać ramieniem Twojej mocy –

Abyś nas uczynił współdziedzicami Twojego Królestwa –

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata – przepuść nam Panie.

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata – wysłuchaj nas Panie.

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata – zmiłuj się nad nami.

 

P: Niebiosa, spuśćcie Sprawiedliwego jak rosę.

W: Niech jak deszcz spłynie z obłoków.

 

Módlmy się:

Boże, Ty widzisz, z jaką wiarą oczekujemy Świąt Narodzenia Pańskiego, spraw, abyśmy przygotowali nasze serca i z radością mogli obchodzić wielką tajemnicę naszego zbawienia. Przez Chrystusa, Pana naszego.

 

 

autor: ks. Maciej K. Kubiak