Pierwszy czwartek lutego

 

WPROWADZENIE

Klękamy dzisiaj przed Najświętszym Sakramentem w święto Ofiarowania Pańskiego. „W dzisiejsze święto kontemplujemy Pana Jezusa, którego Maryja i Józef przynoszą do świątyni, aby Go «przedstawić Panu» (Łk 2, 22) […]. Jezus wchodzi do starożytnej świątyni, On, który jest nową Świątynią Boga; przychodzi nawiedzić swój lud, wypełniając posłuszeństwo Prawu i zapoczątkowując ostateczne czasy zbawienia. Warto przyjrzeć się z bliska temu wejściu Dzieciątka Jezus do majestatycznej świątyni, pośród wielkiej krzątaniny mnóstwa osób, pochłoniętych swoimi zajęciami: kapłanów i lewitów, pełniących kolejno swoją służbę, licznych wiernych i pielgrzymów, którzy pragnęli spotkać się z Bogiem świętym Izraela. Nikt z nich jednak niczego nie zauważa. Jezus jest dzieckiem jak inne, pierworodnym dwojga bardzo prostych rodziców. Także kapłani zdają się niezdolni dostrzec znaki nowej i szczególnej obecności Mesjasza i Zbawiciela. Tylko dwie starsze osoby, Symeon i Anna, odkrywają wielką nowość. Prowadzeni przez Ducha Świętego, widzą w tym Dziecku spełnienie swoich długich oczekiwań i czuwania. Obydwoje kontemplują światło Boga, który przychodzi, by oświecić świat […]. Widząc Dziecko, Symeon i Anna przeczuwają, że to właśnie Ono jest tym Oczekiwanym” (Benedykt XVI, Homilia podczas Nieszporów w święto Ofiarowania Pańskiego, 2 lutego 2011).

Chcemy i my teraz, tak jak Anna i Symeon, zobaczyć Boga i Zbawiciela naszego. Chcemy tak, jak oni, przeżyć nasze spotkanie z Chrystusem. Chcemy wraz z nimi kontemplować światło Boga, który przychodzi, by oświecić świat.

 

 

MODLITWA UWIELBIENIA

Razem z Anną i Symeonem, którzy rozpoznali w dziecku Maryi prawdziwego Syna Bożego, jedynego Zbawiciela Świata uwielbiajmy teraz naszego Pana i Boga:

 

– Wszystkie Pańskie dzieła, błogosławcie Pana – chwalcie i wywyższajcie Go na wieki.

– Aniołowie Pańscy, błogosławcie Pana – chwalcie i wywyższajcie Go na wieki.

– Niebiosa, błogosławcie Pana –

– Wszystkie wody pod niebem, błogosławcie Pana –

– Wszystkie potęgi, błogosławcie Pana –

– Słońce i księżycu, błogosławcie Pana –

– Gwiazdy nieba, błogosławcie Pana –

– Deszcze i rosy, błogosławcie Pana –

– Wszystkie wichry niebieskie, błogosławcie Pana –

– Ogniu i żarze, błogosławcie Pana –

– Chłodzie i upale, błogosławcie Pana –

– Rosy i szrony, błogosławcie Pana –

– Mrozy i zima, błogosławcie Pana –

– Lody i śniegi, błogosławcie Pana –

– Dni i noce, błogosławcie Pana –

– Światło i ciemności, błogosławcie Pana –

– Błyskawice i chmury, błogosławcie Pana –

– Góry i pagórki, błogosławcie Pana –

– Wszystkie rośliny ziemi, błogosławcie Pana –

– Źródła, błogosławcie Pana –

– Morza i rzeki, błogosławcie Pana –

– Wieloryby i stworzenia morskie, błogosławcie Pana –

– Wszelkie ptaki powietrzne, błogosławcie Pana –

– Zwierzęta dzikie i trzody, błogosławcie Pana –

– Synowie ludzcy, błogosławcie Pana –

– Izraelu, błogosław Pana –

– Kapłani Pańscy, błogosławcie Pana –

– Słudzy Pańscy, błogosławcie Pana –

– Duchy i dusze sprawiedliwych, błogosławcie Pana – chwalcie i wywyższajcie Go na wieki.

– Święci i pokornego serca, błogosławcie Pana – chwalcie i wywyższajcie Go na wieki.

 

 

ROZWAŻANIE

„Ewangeliczny obraz ofiarowania Jezusa w świątyni zawiera podstawowy symbol światła – światła, które płynie od Chrystusa i promieniuje na Maryję i Józefa, na Symeona i Annę, a poprzez nich na wszystkich. Ojcowie Kościoła powiązali to promieniowanie z drogą duchową. Życie konsekrowane wyraża tę drogę w sposób szczególny, jako filokalia, umiłowanie Bożego piękna, które jest promieniowaniem Bożej dobroci (por. tamże, 19). Na obliczu Chrystusa jaśnieje blask tego piękna. «Kościół kontempluje przemienione oblicze Chrystusa, aby utwierdzić się w wierze, a później nie załamać się wobec Jego oblicza zniekształconego na Krzyżu. (…) Kościół jest Oblubienicą stojącą przed Oblubieńcem, uczestniczącą w Jego tajemnicy, spowitą Jego światłością. To światło dociera do wszystkich dzieci Kościoła»” (Benedykt XVI, Homilia podczas Nieszporów w święto Ofiarowania Pańskiego, 2 lutego 2011). Kontemplujmy teraz przez dłuższą chwilę w ciszy przemienione oblicze Chrystusa.

 

 

 

MODLITWA DZIĘKCZYNNA

Obchodzimy dzisiaj Dzień Życia Konsekrowanego. „Ewangeliczny obraz ofiarowania Jezusa w świątyni ukazuje mądrość Symeona i Anny, mądrość życia całkowicie oddanego szukaniu oblicza Boga, odczytywaniu Jego znaków, Jego woli; życia poświęconego słuchaniu i głoszeniu Jego Słowa […]. Życie konsekrowane jest w świecie i w Kościele widzialnym znakiem tego poszukiwania oblicza Pana i dróg, które do Niego prowadzą […]. Osoba konsekrowana daje zatem świadectwo radosnego i zarazem pracowitego zaangażowania w wytrwałe i mądre rozeznawanie woli Bożej” (Benedykt XVI, Homilia podczas Nieszporów w święto Ofiarowania Pańskiego, 2 lutego 2011). Podziękujmy teraz Bogu, naszemu Ojcu, za wszystkie osoby konsekrowane, które służą Jemu samemu i całej wspólnocie Ludu Bożego – Dziękujemy Ci, Ojcze nasz.

 

– Za Twojego Syna, Jezusa Chrystusa, którego rodzice ofiarowali w świątyni – Dziękujemy Ci, Ojcze nasz.

– Za starca Symeona i prorokinię Annę –

– Za dar życia konsekrowanego w Kościele –

– Za powołanych do życia konsekrowanego –

– Za siostry i braci zakonnych –

– Za mnichów oddanych modlitwie i pracy –

– Za wszystkich zatroskanych o wzrost powołań do życia konsekrowanego –

– Za przełożone i przełożonych wspólnot życia konsekrowanego –

– Za młodych, którzy nie boją się iść za Tobą –

– Za świeckie osoby konsekrowane –

– Za osoby konsekrowane, które opiekują się chorymi i starszymi –

– Za składających śluby zakonne –

– Za składających śluby wieczyste –

– Za postulantki i postulantów –

– Za nowicjuszki i nowicjuszy –

– Za wszystkie instytuty życia konsekrowanego działające w Polsce –

– Za rodziców i wychowawców, kształtujących w młodych gotowość pójścia za Chrystusem – Dziękujemy Ci, Ojcze nasz.

 

MODLITWA BŁ. JANA PAWŁA II O POWOŁANIA

Do Ciebie, Panie, zwracamy się z ufnością! Synu Boży, posłany przez Ojca do ludzi wszystkich czasów i żyjących w każdym zakątku świata! Błagamy Ciebie, za pośrednictwem Maryi, Matki Twojej i Matki naszej: spraw, aby w Kościele nie brakowało powołań, zwłaszcza do szczególnej służby Twemu Królestwu. Jezu, jedyny Zbawicielu człowieka! Modlimy się do Ciebie za naszych braci i za nasze siostry, którzy odpowiedzieli „tak” na Twoje powołanie do kapłaństwa, do życia konsekrowanego i do misji. Spraw, aby ich życie odnawiało się każdego dnia i stawało się żywą Ewangelią. Panie miłosierny i święty, nadal posyłaj nowych robotników na żniwo Twego Królestwa! Pomagaj tym, których powołujesz, by Cię naśladowali w naszych czasach: spraw, by kontemplując Twoje oblicze, przyjmowali z radością tę przedziwną misję, którą im powierzasz dla dobra Twego Ludu i wszystkich ludzi. Ty, który jesteś Bogiem i żyjesz, i królujesz z Ojcem i Duchem Świętym na wieki wieków.

 

autor: ks. Maciej K. Kubiak