Pierwszy czwartek maja

 

WPROWADZENIE

W minioną niedzielę odbyła się na Placu św. Piotra beatyfikacja Jana Pawła II. Możemy odtąd nazywać go – błogosławionym. Byliśmy przekonani o jego świętości ale cieszymy się, że została ona potwierdzona uroczystym aktem beatyfikacji. Wierzymy, że dzisiaj błogosławiony Jan Paweł II modli się razem z nami. W książce Wstańcie, chodźmy! napisał, że wszystko w jego życiu „zaczynało się u stóp Chrystusa utajonego w Najświętszym Sakramencie” (s. 115), a w innej książce Dar i Tajemnica dodał, że sprawowanie Eucharystii było dla niego „najważniejszym i świętym wydarzeniem dnia i centrum całego życia” (s. 73). Jakże więc dzisiaj, klęcząc przed Najświętszym Sakramentem, w pierwszy czwartek maja, w tygodniu po beatyfikacji, nie mielibyśmy razem z Janem Pawłem II adorować Chrystusa, naszego Pana?

W encyklice o Eucharystii nasz nowy Błogosławiony napisał, że „adoracja Najświętszego Sakramentuznajduje swoją właściwą rolę w życiu codziennym i staje się niewyczerpanym źródłem świętości” (EE 10). W tym samym dokumencie papież pytał: „Cóż większego Jezus mógł uczynić dla nas?” i dając odpowiedź na to pytanie, stwierdzał: „Prawdziwie, w Eucharystii Jezus objawia nam miłość, która posuwa się aż do końca (por. J 13,1) – miłość, która nie zna miary” (EE 11). Adorujmy więc dzisiaj we wspólnocie Kościoła, we wspólnocie świętych obcowania „tę tajemnicę: tajemnicę wielką, tajemnicę miłosierdzia” – tajemnicę Eucharystii – Boga, który jest miłością, Boga, który jest z nami.

 

 

ROZWAŻANIE

„Kult, jakim otaczana jest Eucharystia poza Mszą Świętą ma nieocenioną wartość w życiu Kościoła. Jest on ściśle związany ze sprawowaniem Ofiary eucharystycznej. Obecność Chrystusa pod świętymi postaciami, które są zachowane po Mszy Świętej wywodzi się ze sprawowania Ofiary i służy Komunii sakramentalnej i duchowej. Jest więc zadaniem pasterzy Kościoła, aby również poprzez własne świadectwo zachęcali do kultu eucharystycznego, do trwania na adoracji przed Chrystusem obecnym pod postaciami eucharystycznymi, szczególnie podczas wystawienia Najświętszego Sakramentu. Pięknie jest zatrzymać się z Nim i jak umiłowany Uczeń oprzeć głowę na Jego piersi (por. J 13,25), poczuć dotknięcie nieskończoną miłością Jego Serca. Jeżeli chrześcijaństwo ma się wyróżniać w naszych czasach przede wszystkim «sztuką modlitwy», jak nie odczuwać odnowionej potrzeby dłuższego zatrzymania się przed Chrystusem obecnym w Najświętszym Sakramencie na duchowej rozmowie, na cichej adoracji w postawie pełnej miłości? Ileż to razy, moi drodzy Bracia i Siostry, przeżywałem to doświadczenie i otrzymałem dzięki niemu siłę, pociechę i wsparcie!

 

 

Wielu świętych dało przykład tej praktyki, wielokrotnie chwalonej i zalecanej przez Magisterium. W sposób szczególny wyróżniał się w tym św. Alfons Maria Liguori, który pisał: «Wśród różnych praktyk pobożnych adoracja Jezusa sakramentalnego jest pierwsza po sakramentach, najbardziej miła Bogu i najbardziej pożyteczna dla nas». Eucharystia jest nieocenionym skarbem: nie tylko jej sprawowanie, lecz także jej adoracja poza Mszą Świętą pozwala zaczerpnąć z samego źródła łaski. Wspólnota chrześcijańska, która chce doskonalej kontemplować oblicze Chrystusa […] nie może zaniedbać pogłębiania tego aspektu kultu eucharystycznego, w którym znajdują przedłużenie i mnożą się owoce komunii z Ciałem i Krwią Pana” (EE 25).

 

 

 

MODLITWA

Wszechmocny i dobry Bóg kocha nas i wie, czego nam potrzeba. Uwielbiajmy Go i radosnym sercem wołajmy – Chwalimy Cię, Panie, i ufamy Tobie.

 

– Błogosławimy Cię, wszechmogący Boże, Królu wszechświata, bo powołałeś nas niesprawiedliwych i grzesznych, abyśmy poznali Twoją prawdę i służyli Twojemu majestatowi – Chwalimy Cię, Panie, i ufamy Tobie.

– Uwielbiamy Cię, Boże, Panie nieba i ziemi, bo dałeś nam siebie w sakramencie Ciała i Krwi Twojego Syna i pozwoliłeś nam przyjmować ten pokarm na drogę o wieczności –

– Boże, Ty okazałeś nam swoje wielkie miłosierdzie, spraw, abyśmy nigdy nie zboczyli z drogi życia –

– Panie, Jezu Chryste, wysławiamy Cię i błogosławimy, bo jesteś z nami przez wszystkie dni aż do skończenia świata i pozwalasz nam trwać przy Tobie –

– Chlebie Życia, uwielbiamy Twój boski majestat, bo pozwalasz nam adorować Ciebie obecnego w Najświętszym Sakramencie Eucharystii –

– Głosimy zmartwychwstanie Twojego umiłowanego Syna, pozwól nam więc przeżyć całe życie nasze w radości ducha –

– Panie, Boże wszechmogący, udziel swoim wiernym ducha modlitwy i uwielbienia, aby zawsze trwali w dziękczynieniu –

– Ojcze, Panie nieba i ziemi, bądź uwielbiony w każdej naszej modlitwie i milczącym trwaniu przed Tobą – Chwalimy Cię, Panie, i ufamy Tobie.

 

 

 

ROZWAŻANIE

Błogosławiony Jan Paweł II, za którego beatyfikację dzisiaj dziękujemy Bogu, w Liście Apostolskim Zostań z nami, Panie przypomniał nam: „Trzeba pielęgnować, zarówno podczas celebrowania Mszy Świętej, jak i w kulcie eucharystycznym poza Mszą Świętą, żywą świadomość rzeczywistej obecności Chrystusa, dbając o to, by dawać jej świadectwo tonem głosu, gestami, sposobem poruszania się, całym zachowaniem. W związku z tym [trzeba przypomnieć] wagę, jaką należy przyznać chwilom milczenia czy to w celebracji, czy w czasie adoracji eucharystycznej. Jednym słowem, konieczne jest, aby całej postawie względem Eucharystii, zarówno szafarzy jak i wiernych towarzyszył najwyższy szacunek.

 

 

Obecność Jezusa w tabernakulum powinna stanowić jakby biegun przyciągania dla coraz większej liczby dusz w Nim zakochanych, zdolnych przez długi czas słuchać Jego głosu i niemal odczuwać bicie Jego serca. «Skosztujcie i zobaczcie, jak dobry jest Pan!». Niech wspólnoty zakonne i parafialne podejmą szczególne zobowiązanie do adoracji eucharystycznej […]. Pozostawajmy długo na klęczkach przed Jezusem Chrystusem obecnym w Eucharystii, wynagradzając naszą wiarą i miłością zaniedbania, zapomnienie, a nawet zniewagi, jakich nasz Zbawiciel doznaje w tylu miejscach na świecie. W adoracji pogłębiajmy naszą osobistą i wspólnotową kontemplację, posługując się modlitewnikami, które czerpią inspirację ze słowa Bożego i z doświadczenia licznych dawnych i współczesnych mistyków” (MnD 18).

 

 

MODLITWA PRZEBŁAGALNA

Przepraszajmy Boga za wszystkie nasze zaniedbania, związane z brakiem szacunku dla Chrystusa, który jest prawdziwie obecny w Najświętszym Sakramencie ołtarza – Zmiłuj się, Panie, bo jesteśmy grzeszni.

 

– Panie i Boże nasz, przepraszamy za to, że nie pielęgnujemy żywej świadomości rzeczywistej obecności Chrystusa w Eucharystii – Zmiłuj się, Panie, bo jesteśmy grzeszni.

– Panie i Boże nasz, przepraszamy za to, że przechodzimy obojętnie obok Najświętszego Sakramentu, w którym jesteś wśród nas nieustannie obecny –

– Panie i Boże nasz, przepraszamy za to, że nie dbaliśmy o to, by tonem głosu, gestami, sposobem poruszania się i całym naszym zachowaniem okazywać szacunek Najświętszej Eucharystii –

– Panie i Boże nasz, przepraszamy za to, że nie przyznawaliśmy należnej wagi chwilom milczenia w czasie Mszy Świętej i podczas adoracji eucharystycznej –

– Panie i Boże nasz, przepraszamy za to, że naszej postawie względem Eucharystii, zarówno szafarzy jak i każdego z wiernych świeckich nie towarzyszył najwyższy szacunek –

– Panie i Boże nasz, przepraszamy za to, że lekceważyliśmy obecność Jezusa w tabernakulum –

– Panie i Boże nasz, przepraszamy za to, że nie byliśmy zdolni słuchać przez długi czas głosu Jezusa, odczuwać bicia Jego serca –

– Panie i Boże nasz, przepraszamy za to, że nasze wspólnoty zakonne i parafialne nie były zawsze wierne podjętym zobowiązaniom do adoracji eucharystycznej –

– Panie i Boże nasz, przepraszamy za to, że nie pozostawaliśmy długo na klęczkach przed Jezusem Chrystusem obecnym w Eucharystii –

– Panie i Boże nasz, przepraszamy za to, że nie chcieliśmy wynagrodzić naszą wiarą i miłością za zaniedbania, zapomnienie, a nawet zniewagi, jakich nasz Zbawiciel doznaje w tylu miejscach na świecie –

– Panie i Boże nasz, przepraszamy za to, że poprzez adorację nie pogłębialiśmy naszej osobistej i wspólnotowej kontemplacji i nie czerpaliśmy inspiracji ze słowa Bożego – Zmiłuj się, Panie, bo jesteśmy grzeszni.

 

 

ROZWAŻANIE

„Ecclesia de Eucharistia vivit – «Kościół żyje Eucharystią» […] oraz nieustannie powraca do Wieczernika jako miejsca swoich narodzin. Powraca do niego, ponieważ dar Eucharystii ustanawia tajemniczą «równoczesność» między Paschą Pana a przyszłością świata i przyszłymi pokoleniami. Także [teraz] z głęboką wdzięcznością Bogu trwamy w milczeniu wobec tajemnicy wiary — mysterium fidei. Kontemplujemy ją z tym wewnętrznym uczuciem, które w encyklice o Eucharystii nazwałem «zdumieniem eucharystycznym». Wielkie i pełne wdzięczności zdumienie w obliczu Sakramentu, w którym Chrystus «skoncentrował» na zawsze całą swoją tajemnicę miłości. Kontemplujemy eucharystyczne oblicze Chrystusa, jak czynili to apostołowie, a później święci wszystkich wieków. Kontemplujemy je, przede wszystkim ucząc się od Maryi, która była «Niewiastą Eucharystii» przez całe swoje życie», «pierwszym tabernakulum w historii»” (Jan Paweł II, homilia w uroczystość Bożego Ciała w 2003 roku).

 

 

 

MODLITWA JANA PAWŁA II

Módlmy się teraz razem z błogosławionym Janem Pawłem II, oddając cześć i chwałę Chrystusowi, naszemu Panu – Tobie, o Chryste, cześć i chwała, teraz i na wieki wieków.

 

– Panie Jezu Chryste, Pełnio czasu i Królu wieków – Tobie, o Chryste, cześć i chwała, teraz i na wieki wieków.

– Daj nam serce pokorne i proste, abyśmy mogli i poznać, że Ty, Syn Najwyższego, w łonie Dziewicy, przybytku Ducha Świętego, stałeś się naszym bratem –

– Jezu, początku i pełnio nowego człowieka, pociągnij ku sobie nasze serca, abyśmy porzuciwszy błędne ścieżki podążali Twymi śladami drogą wiodącą ku życiu –

– Spraw, abyśmy wierni obietnicom chrzcielnym żyli zgodnie z naszą wiarą, dawali gorliwie świadectwo Twemu słowu, tak, aby w rodzinie i w społeczeństwie zajaśniało żywe światło Twojej Ewangelii –

– Jezu, mocą i mądrością Bożą, rozpal w nas miłość do Pisma Świętego, bo w nim rozbrzmiewa głos naszego Ojca, który nas oświeca, karmi i pociesza –

– Jezu, Słowo Boga Żywego, odnów w Kościele zapał misyjny, aby wszystkie ludy doszły do poznania Ciebie, prawdziwego Syna Bożego i prawdziwego Syna człowieczego, jedynego Pośrednika między człowiekiem i Bogiem –

– Jezu, źródło jedności i pokoju, umocnij więź wspólnoty w Twoim Kościele, ożyw działalność ekumeniczną, aby wszyscy Twoi uczniowie, mocą Twego Ducha, stali się jedno –

– Ty, który dałeś nam jako zasadę życia nowe przykazanie miłości, uczyń nas budowniczymi solidarnego świata, w którym wojnę zwycięży pokój, a cywilizację śmierci zastąpi umiłowanie życia –

– Jezu, Jednorodzony Synu Ojca, pełen łaski i prawdy, światłości oświecająca każdego człowieka, obdarz pełnią Twojego życia wszystkich ludzi szukających Ciebie szczerym sercem –

– Tobie, Odkupicielu człowieka, któryś jest początkiem i końcem czasu i wszechświata i Ojcu, który jest źródłem niewyczerpalnym wszelkiego dobra, i Duchowi Świętemu, pieczęci nieskończonej miłości, wszelka cześć i chwała po wszystkie wieki wieków.

Amen.

 

(oprac. na podstawie Modlitwy Jana Pawła II na rok Jezusa Chrystusa – pierwszy rok przygotowania do Wielkiego Jubileuszu 2000)

 

 

 

 

 

autor: ks. Maciej K. Kubiak