Pierwszy czwartek września

 

WPROWADZENIE

Klękamy dzisiaj przed Bogiem, przynosząc ze sobą wdzięczność wobec Boga za minione dni i tygodnie oraz troskę o to wszystko, co jest przed nami. Wrzesień to początek roku szkolnego, a zarazem początek wielu działań duszpasterskich, które podejmiemy w naszej parafii czy wspólnocie. Obejmijmy serdeczną modlitwą to wszystko, co w tym czasie jest przedmiotem naszej troski. Prośmy Chrystusa, aby błogosławił wszystkie inicjatywy parafialne, duszpasterskie i wychowawcze, które w tych dniach będziemy rozpoczynać. Niech nie zabraknie modlitwy za dzieci i młodzież, stających na progu nowego roku szkolnego, za ich nauczycieli, wychowawców, katechetów, ale też duszpasterzy i animatorów naszych parafialnych wspólnot. Prośmy Ducha Świętego, aby wszystkich napełniał swoimi darami.

 

 

PSALM 139

Panie, przenikasz i znasz mnie,

Ty wiesz, kiedy siadam i wstaję.

Z daleka przenikasz moje zamysły,

widzisz moje działanie i mój spoczynek

i wszystkie moje drogi są Ci znane.

Choć jeszcze nie ma słowa na języku:

Ty, Panie, już znasz je w całości.

Ty ogarniasz mnie zewsząd

i kładziesz na mnie swą rękę.

Zbyt dziwna jest dla mnie Twa wiedza,

zbyt wzniosła: nie mogę jej pojąć.

Gdzież się oddalę przed Twoim duchem?

Gdzie ucieknę od Twego oblicza?

Gdy wstąpię do nieba, tam jesteś;

jesteś przy mnie, gdy się w Szeolu położę.

Gdybym przybrał skrzydła jutrzenki,

zamieszkał na krańcu morza:

tam również Twa ręka będzie mnie wiodła

i podtrzyma mię Twoja prawica.

Jeśli powiem: „Niech mię przynajmniej ciemności okryją

i noc mnie otoczy jak światło”,

sama ciemność nie będzie ciemna dla Ciebie,

a noc jak dzień zajaśnieje,

[bo] mrok jest dla Ciebie jak światło.

Ty bowiem utworzyłeś moje nerki,

Ty utkałeś mnie w łonie matki.

Dziękuję Ci, że mnie stworzyłeś tak cudownie,

godne podziwu są Twoje dzieła.

Dobrze znasz moją duszę,

nie tajna Ci moja istota,

kiedy w ukryciu powstawałem,

utkany w głębi ziemi.

Oczy Twoje widziały me czyny

i wszystkie są spisane w Twej księdze;

dni określone zostały,

chociaż żaden z nich [jeszcze] nie nastał.

Jak nieocenione są dla mnie myśli Twe, Boże,

jak jest ogromna ich ilość!

Gdybym je policzył, więcej ich niż piasku;

gdybym doszedł do końca, jeszcze jestem z Tobą […].

Zbadaj mnie, Boże, i poznaj me serce;

doświadcz i poznaj moje troski,

i zobacz, czy jestem na drodze nieprawej,

a skieruj mnie na drogę odwieczną!

 

W chwili ciszy pozwólmy Panu Bogu, aby zbadał nas i poznał nasze serca, a jeśli idziemy drogą nieprawą, prośmy Go, aby skierował nas na drogę odwieczną.

 

 

 

ROZWAŻANIE

„Gdy wyszedł około godziny trzeciej, zobaczył innych, stojących na rynku bezczynnie, i rzekł do nich: «Idźcie i wy do mojej winnicy»” (Mt 20,3-4). „Idźcie i wy do mojej winnicy” – od owego dnia to wezwanie Pana Jezusa nie przestaje rozbrzmiewać w dziejach: skierowane jest do każdego człowieka, który przychodzi na świat. W naszych czasach […] Kościół osiągnął bardziej żywą świadomość swojej misyjnej natury i raz jeszcze wsłuchał się w głos Pana, który posyła go na świat jako „powszechny sakrament zbawienia”.

Idźcie i wy. To wezwanie dotyczy nie tylko biskupów, kapłanów, zakonników i zakonnic, ale wszystkich, także świeckich, których Bóg wzywa osobiście, powierzając im do spełnienia misję w Kościele i w świecie […]. Szczególnie wspaniałe wypowiedzi na temat natury, godności, duchowości, misji i odpowiedzialności świeckich zawierają się w przebogatej spuściźnie doktrynalnej, duchowej i pasterskiej Soboru Watykańskiego II. Ojcowie soborowi, podejmując apel Chrystusa, wezwali wszystkich świeckich, mężczyzn i kobiety, do pracy w Jego winnicy: „Święty Sobór wzywa więc usilnie w imię Pana wszystkich świeckich, by chętnie, wielkodusznie i skwapliwie odpowiedzieli na wołanie Chrystusa, który w tej godzinie natarczywiej ich zaprasza, i na natchnienie Ducha Świętego. Młodzi niech uważają to wezwanie za skierowane szczególnie do siebie i niech je przyjmą z zapałem i wielkodusznie. Sam bowiem Pan zaprasza ponownie wszystkich świeckich, by z każdym dniem coraz ściślej się z Nim jednoczyli, a uważając Jego sprawę za swoją własną (por. Flp 2,5), zespalali się w Jego zbawczym posłannictwie; wysyła On ich znowu do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam ma przyjść (por. Łk 10,1)” (Christifideles laici, 1).

 

MODLITWA UWIELBIENIA

Uwielbiajmy Boga, który powołuje każdego z nas do udziału w apostolskiej misji Kościoła, wołając – Bądź uwielbiony, Panie, nasz Boże.

 

– Panie, Jezu Chryste, który wzywasz każdego człowieka, przychodzącego na świat do udziału w zbawczej działalności Kościoła, bądź uwielbiony w każdym człowieku – Bądź uwielbiony, Panie, nasz Boże.

– Panie, Jezu Chryste, Ty przez swego Ducha sprawiłeś, że w naszych czasach Kościół osiągnął bardziej żywą świadomość swojej misyjnej natury, bądź uwielbiony w swoim Kościele – Bądź uwielbiony, Panie, nasz Boże.

– Panie, Jezu Chryste, Ty wzywasz nie tylko biskupów, prezbiterów, zakonników i zakonnice, ale wszystkich, powierzając im do spełnienia misję w Kościele i w świecie, bądź uwielbiony – Bądź uwielbiony, Panie, nasz Boże.

– Panie, Jezu Chryste, Ty chcesz, aby wszyscy świeccy, mężczyźni i kobiety poczuli się wezwani do pracy w Twojej winnicy, bądź uwielbiony –

– Panie, Jezu Chryste, Ty wzywasz wszystkich świeckich, by chętnie, wielkodusznie i skwapliwie odpowiedzieli na Twoje wołanie i na natchnienie Ducha Świętego, bądź uwielbiony –

– Panie, Jezu Chryste, Ty pragniesz, aby Młodzi uznali Twoje wezwanie za wezwanie skierowane szczególnie do nich i aby przyjęli je z zapałem i wielkodusznością, bądź uwielbiony –

– Panie, Jezu Chryste, Ty zapraszasz wszystkich świeckich, by z każdym dniem coraz ściślej się z Tobą jednoczyli, a uważając Twoją sprawę za swoją własną, bądź uwielbiony –

– Panie, Jezu Chryste, Ty chcesz, aby wszyscy zespolili się w Twoim zbawczym posłannictwie, bądź uwielbiony –

– Panie, Jezu Chryste, Ty również dzisiaj wysyłasz swoich uczniów i apostołów do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam chcesz przyjść, aby zwiastowali zbliżanie się Twojego Królestwa, bądź uwielbiony –

– Panie, Jezu Chryste, Ty pragniesz nowego stylu współpracy między prezbiterami, zakonnikami i świeckimi, bądź uwielbiony –

– Panie, Jezu Chryste, Ty chcesz czynnego udziału świeckich w liturgii, w głoszeniu Słowa Bożego i w katechezie, bądź uwielbiony –

– Panie, Jezu Chryste, Tobie zależy, aby Twój Kościół powierzał świeckim wielorakie posługi oraz zadania, bądź uwielbiony –

– Panie, Jezu Chryste, Ty pragniesz bujnego rozkwitu grup, zrzeszeń, ruchów duchowości i zaangażowania świeckich, bądź uwielbiony – Bądź uwielbiony, Panie, nasz Boże.

– Panie, Jezu Chryste, Ty chcesz szerszego i bardziej znaczącego udziału kobiet w życiu Kościoła i w rozwoju społeczeństwa, bądź uwielbiony – Bądź uwielbiony, Panie, nasz Boże.

 

 

 

 

ROZWAŻANIE

„Ja jestem szlachetnym krzewem winnym, a mój Ojciec jest gospodarzem. Jeśli jakakolwiek gałązka we mnie nie wydaje owocu, usuwa ją, a każdą, która owoc wydaje, oczyszcza, aby jeszcze obficiej owocowała. Wy już jesteście czyści dzięki nauce, którą wam przekazałem. Wytrwajcie we mnie, jak ja w was. Jak gałązka sama z siebie nie może wydać owocu, chyba że trwać będzie w krzewie winnym, tak i wy, jeśli we mnie trwać nie będziecie. Ja jestem krzewem winnym, wy gałązkami. Gdy ktoś trwać będzie we mnie, a ja w nim, taki wyda owoc obfity, bo beze mnie nie jesteście zdolni niczego uczynić. Jeśli ktoś we mnie trwać nie będzie, jak ta gałązka odpadnie i uschnie. Zbierają je i wrzucają do ognia. I palą się. Jeśli we mnie będziecie trwać i jeśli moje słowa w was będą trwały, to poprosicie, o cokolwiek zechcecie, i stanie się wam. Mój Ojciec przez to będzie doznawał chwały, że obfity owoc będziecie wydawać i tak będziecie dla mnie uczniami” (J 15,1-8).

 

 

Obraz winnicy użyty jest w Biblii w wielu ujęciach i w różnych znaczeniach. Wyraża on przede wszystkim tajemnicę Ludu Bożego. W tej, poniekąd bardziej wewnętrznej perspektywie świeccy są nie tylko robotnikami pracującymi w winnicy, ale stanowią jej organiczną część: „Ja jestem krzewem winnym, wy – latoroślami” (J 15,5), mówi Jezus […].

Zagłębiając się w tajemnicę winnicy, dokonujemy odkrycia, że symbolizuje ona i wyobraża nie tylko Lud Boży, ale samego Jezusa. To On jest krzewem winnym, my zaś, Jego uczniowie, jesteśmy latoroślami. On jest „prawdziwym krzewem winnym”, który daje życie swoim latoroślom (por. J 15,1 n.) […]. „Winoroślą prawdziwą jest Chrystus, życia i urodzajności użyczający pędom, to znaczy nam, którzy przez Kościół w Nim samym trwamy, a bez Niego nic uczynić nie możemy (J 15,1-5)”. A więc sam Kościół jest ewangeliczną winnicą […]. Tylko w tajemnicy Kościoła, jako tajemnicy komunii, objawia się „tożsamość” świeckich, ich autentyczna godność. A tylko w obrębie tej godności można określić ich powołanie i misję w Kościele i w świecie (Christifideles laici, 8).

 

 

 

MODLITWA PRZEBŁAGALNA

Zbadaj mnie, Boże, i poznaj me serce; doświadcz i poznaj moje troski, i zobacz, czy jestem na drodze nieprawej, a skieruj mnie na drogę odwieczną (Ps 139). Prośmy dobrego Boga, aby okazał nam swoje miłosierdzie – Panie, zmiłuj się nad nami.

 

– Panie, który pragniesz, abyśmy byli Twoim ludem – Panie, zmiłuj się nad nami.

– Panie, który posyłasz każdego z nas do pracy w swojej winnicy – Panie, zmiłuj się nad nami.

– Panie, który jesteś prawdziwym krzewem winnym –

– Panie, który pragniesz, abyśmy byli Twoimi uczniami i trwali w Tobie, jak latorośle w winnym krzewie –

– Panie, który dajesz życie swoim latoroślom –

– Panie, który przypominasz nam, że bez Ciebie nic nie możemy uczynić –

– Panie, który uprawiasz swój Kościół jak ewangeliczną winnicę –

– Panie, który przybliżasz nam poprzez Kościół tajemnicę swojego Królestwa –

– Panie, który w tajemnicy Kościoła objawiłeś tajemnicę komunii człowieka z Bogiem –

– Panie, który przez tajemnicę Kościoła objawiasz tożsamość każdego swojego ucznia –

– Panie, który strzeżesz godności każdego człowieka –

– Panie, który określasz powołanie i misję w Kościele każdego chrześcijanina – Panie, zmiłuj się nad nami.

­– Panie, który również świeckim powierzasz ważne misje w Kościele – Panie, zmiłuj się nad nami.

 

 

ROZWAŻANIE

Chociaż wspólnota kościelna zawsze posiada wymiar powszechny, to jednak swój najbardziej bezpośredni i widzialny wyraz znajduje w życiu parafii. Parafia jest niejako ostatecznym umiejscowieniem Kościoła, a poniekąd samym Kościołem zamieszkującym pośród swych synów i córek. Wszyscy powinniśmy odkryć, poprzez wiarę, prawdziwe oblicze parafii, czyli samą „tajemnicę” Kościoła, który właśnie w niej istnieje i działa. Ona bowiem, choć czasem bywa uboga w ludzi i środki, niekiedy rozproszona na rozległych obszarach, albo zagubiona w ludnych, pełnych chaosu dzielnicach wielkich metropolii, nigdy nie jest po prostu strukturą, terytorium, budynkiem, ale raczej „rodziną Bożą jako braci ożywionych duchem jedności”, „domem rodzinnym, braterskim i gościnnym”, „wspólnotą wiernych” […]. „We wspólnotach kościelnych działalność ich [świeckich] jest do tego stopnia konieczna, że bez niej apostolstwo samych pasterzy nie może zwykle być w pełni skuteczne”. Oczywiście to radykalne stwierdzenie odczytywać należy w świetle „eklezjologii komunii”, według której wszystkie posługi i charyzmaty, różne a zarazem komplementarne, są konieczne dla rozwoju Kościoła, każdy na swój własny sposób (Christifideles laici, 26).

 

 

Jako Kościół postawiony wśród ludzi, parafia żyje i działa głęboko włączona w ludzkie społeczności, solidarna z ich dążeniami i dramatami. Zdarza się dość często, zwłaszcza w niektórych krajach i środowiskach, że w społeczności tej zachodzą gwałtowne procesy rozkładu i dehumanizacji. Człowiek czuje się tam zagubiony i zdezorientowany, ale jego serce coraz silniej pragnie przeżywać i krzewić bardziej braterskie i bardziej ludzkie formy współżycia. Parafia jest w stanie zaspokoić to pragnienie, gdy przy czynnym udziale świeckich pozostaje wierna swojemu pierwotnemu powołaniu i misji bycia w świecie „miejscem” zjednoczenia wiernych, a zarazem „znakiem” i „narzędziem” powołania wszystkich ludzi do życia w komunii; jednym słowem powinna stać się domem otwartym dla wszystkich i gotowym służyć każdemu czy też, jak mawiał papież Jan XXIII, źródłem tryskającym w pośrodku osady, do którego wszyscy mieszkańcy przychodzą ugasić pragnienie (Christifideles laici, 27).

 

 

 

MODLITWA PROŚBY

„Panie, przenikasz i znasz mnie, Ty wiesz, kiedy siadam i wstaję. Z daleka przenikasz moje zamysły, widzisz moje działanie i mój spoczynek i wszystkie moje drogi są Ci znane” (Ps 139). Kochającemu Bogu przedstawmy z pokorą nasze prośby – Wysłuchaj, Panie, naszego wołania.

 

– Panie, pomóż nam zrozumieć, że wspólnota kościelna swój najbardziej bezpośredni i widzialny wyraz znajduje w życiu parafii – Wysłuchaj, Panie, naszego wołania.

– Panie, dopomóż nam odkryć poprzez wiarę prawdziwe oblicze parafii, czyli tajemnicę Kościoła, który właśnie w niej istnieje i działa – Wysłuchaj, Panie, naszego wołania.

– Panie, spraw, aby nasza parafia stawała się coraz bardziej rodziną Bożą jako braci ożywionych duchem jedności, domem rodzinnym, braterskim i gościnnym oraz wspólnotą wiernych –

– Panie miej w opiece pasterzy naszych wspólnot i daj im jak najlepszych świeckich pomocników –

– Panie, umocnij nas darami Ducha Świętego, abyśmy pamiętali, że wszystkie posługi i charyzmaty są konieczne dla rozwoju Kościoła i dobrze z nich korzystali –

– Panie, wspieraj nasze siły, aby nasza parafia żyła i działała głęboko włączona w ludzkie społeczności, solidarna z ich dążeniami i dramatami –

– Panie, weź w opiekę te kraje, środowiska i społeczności, w których zachodzą gwałtowne procesy rozkładu i dehumanizacji –

– Panie, wspieraj ludzi zagubionych i zdezorientowanych, których serca coraz silniej pragną przeżywać i krzewić bardziej braterskie i bardziej ludzkie formy współżycia –

– Panie, spraw, aby nasza parafia była miejscem zjednoczenia wiernych, a zarazem znakiem i narzędziem powołania wszystkich ludzi do życia w komunii –

– Panie, uczyń z naszej parafii dom otwarty dla wszystkich i gotowy służyć każdemu – Wysłuchaj, Panie, naszego wołania.

– Panie, dopomóż nam podjąć takie działania, które sprawią, że nasza wspólnota parafialna stanie się źródłem, do którego wszyscy mieszkańcy przychodzą ugasić pragnienie – Wysłuchaj, Panie, naszego wołania.

 

 

Wszechmogący Boże, natchnij nas siłą ducha i ufnością, abyśmy umieli przezwyciężać wszystkie przeszkody, które napotykamy wypełniając naszą misję. Naucz nas traktowania rzeczywistości świata z żywym poczuciem chrześcijańskiej odpowiedzialności i z radosną nadzieją na przyjście Królestwa Bożego, nieba nowego i ziemi nowej. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.

 

 

 

autor: ks. Maciej K. Kubiak