Zespolić się w jedno

 

Jezus modli się o jedność wszystkich swoich uczniów. Syn prosi Ojca, aby ci, którzy w Niego uwierzyli „stanowili jedno”. Czyż Chrystus nie wypowiada w swojej arcykapłańskiej modlitwie tego, czego i my w głębi duszy gorąco pragniemy? Wszyscy jesteśmy spragnieni jedności, harmonii i pokoju. Niełatwo jest pogodzić zwaśnione strony, przeciwstawne poglądy i sprzeczne dążenia. W każdej dziedzinie życia mamy do czynienia z konfliktami interesów czy to pojedynczych osób, czy to całych grup społecznych i narodów, w małżeństwach i rodzinach, pełniącym różne ważne funkcje społeczne. Podziały uwidaczniają się nawet w naszych wspólnotach parafialnych. Największym zaś zgorszeniem dla świata jest trwający od wieków rozłam w Kościele.

Drogą do osiągnięcia upragnionej jedności jest modlitwa. Bez tak intensywnej, żywej więzi, komunii człowieka z Bogiem niemożliwa jest jedność między ludźmi. Jeden Chleb eucharystyczny, który przyjmujemy, czyni nas jednym ciałem, Kościołem. Kościół zaś, sprawując Eucharystię, zanosi błaganie do Boga, aby udzielił swoim synom i córkom swego Ducha, tak byśmy „stali się w Chrystusie jednym ciałem i jednym duchem”. Skuteczności tej modlitwy możemy być pewni, bowiem modlimy się wtedy w jedności z Chrystusem, który nasze błaganie czyni swoim i łączy je z błaganiem swej odkupieńczej ofiary.

 

Błogosławiony jesteś ostatni wieczorze, bo w tobie otrzymał dopełnienie ów wieczór w Egipcie. Pan bowiem wieczorem spożył mała Paschę, a sam dla siebie stał się wielką Paschą. Paschę do Paschy, święto do święta dołączył. Oto jest Pacha, która przemija i druga, która nie przemija: oto figura i jej spełnienie.

Miłość aż do śmierci

 

Rozpoczyna się Triduum paschalne, w czasie którego wspólnota chrześcijańska przeżywa na nowo podczas Mszy św. in Coena Domini wydarzenia Ostatniej Wieczerzy. W Wieczerniku w sakramencie chleba i wina przemienionych w Jego Ciało i Krew Odkupiciel antycypuje ofiarę swojego życia: antycypuje swoją śmierć, dobrowolnie daje swoje życie, składa ludzkości ostateczny dar z siebie. W obrzędzie umycia nóg powtarza się gest, w którym On, „umiłowawszy swoich (…), do końca ich umiłował” (J 13,1) i zostawił im znak rozpoznawczy, jakim jest ten akt pokory, miłość aż do śmierci. Po Mszy św. in Coena Domini liturgia zachęca wiernych, by adorując Najświętszy Sakrament, rozpamiętywali konanie Jezusa w Getsemani. Widzimy, że apostołowie zasnęli i zostawili Pana samego. Dziś również my, Jego uczniowie, często zasypiamy. W tę świętą noc w Getsemani chcemy czuwać, nie chcemy, by Pan został sam w tej godzinie. W ten sposób możemy lepiej pojąć tajemnicę Wielkiego Czwartku, w której zawiera się największy, potrójny dar: kapłaństwo służebne, Eucharystia i nowe przykazanie miłości (agape).

 

 

Przygotowany na śmierć, namaszczony w Betanii, Jezus uroczyście przyjęty w Jerozolimie przez uczniów, jest gotowy do powrotu do Ojca. Zbliża się ostateczny cel Jego przybycia na świat. W Jego śmierci zostanie objawiona miłość Boga do ludzi. Wszystkie jej skutki uczyni darem dla nich. Jezus miłuje swoich dwunastu uczniów. Jezus jako gospodarz wieczerzy staje się sługą, umywa nogi każdego z dwunastu gości, aby potwierdzić swoją więź z każdym z nich.