Chwila jest uroczysta. Niech homilista przedstawi historię dopracowaną w każdym szczególe, a zapowiadaną już w czasach Starego Przymierza. Tam: baranek bez skazy, samiec, jednoroczny, którego krew na drzwiach ochroniła Izraelitów przed Bożym sądem dokonanym na Egipcjanach i ich bogach. Tutaj: Baranek Boży bez grzechu, mężczyzna, w sile wieku, którego krew ma zostać przelana w celu wyzwolenia ludzi z ich grzechów i uwolnienia od bożków.

Gdy człowiek czuje zbliżającą się śmierć, chce przekazać swoim najbliższym swoisty testament. Nie chodzi wtedy o rzeczy materialne ale o najważniejsze życiowe wartości, którymi powinni się kierować jego potomkowie w następnych pokoleniach. Jesteśmy świadkami takiej sytuacji w czasie dzisiejszej liturgii, kiedy Jezus wiedząc, że za kilkanaście godzin umrze, przekazuje swoim uczniom najpierw gestem a potem słowem przykazanie miłości.

DRUGIE CZYTANIE

Opis ustanowienia Eucharystii ma przypomnieć, czym jest dla wspólnoty chrześcijańskiej sprawowanie liturgii eucharystycznej i w jakim usposobieniu należy w niej uczestniczyć. Szczegółowo opisane czynności Jezusa, a przede wszystkim podobne ujęcie czynności i słów odnoszących się do chleba oraz czynności i słów wymawianych nad kielichem, to ślady liturgicznej stylizacji. Liturgiczne teksty eucharystyczne mają już jednak wcześniejszą tradycję. Źródłem tej tradycji był sam Jezus.

Ostatnia Wieczerza, którą wspominamy dzisiaj, jest szczególnym momentem w stawaniu się uczniem Jezusa. Był to dla uczniów – dla Dwunastu –wieczór pożegnania z Mistrzem. Zostali dopuszczeni do celebrowania wielkiej tajemnicy, którą zrozumieć mieli dopiero potem, po zmartwychwstaniu.