Stańmy po stronie cierpiących

 

Biblia ukazuje nam Boga, który w Jezusie Chrystusie zstąpił w świat śmiertelnego człowieka, zszedł w ten ziemski „padół łez”, doświadczył ludzkiego cierpienia, przybity do krzyża zmierzył się z naszym zwątpieniem. To na Niego wskazywał Jan Chrzciciel: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata!” (J 1,29).

W samym centrum naszej chrześcijańskiej wiary stoi krzyż z rozpiętym na nim Bogiem solidaryzującym się do końca z człowiekiem, przejmujący się do głębi jego nędzą. To niezwykle pocieszająca prawda wiary!

Tu i teraz Bóg brata się z nami, miesza się między nas, wchodzi z nami w relacje, okazuje zainteresowanie nami, uczestniczy w naszym życiu, cierpi z nami, buduje mosty łączące Go z nami. Zasiewa w nas nadzieję, bo zależy Mu na nas. On stoi po stronie tych, którzy się źle mają – stoi po naszej stronie. To prawda pocieszająca, ale też i wymagająca, zobowiązująca: My, chrześcijanie, mamy być także po stronie wszystkich wyszydzonych, oszukanych, maluczkich, biednych, samotnych, odtrąconych, zadżumionych. Trzeba przy tym wpatrywać się w Jezusa, Baranka Bożego, który gładzi grzech świata: „On się obarczył naszym cierpieniem, on dźwigał nasze boleści”.

 

Krzyż nadzieją zbawienia

 

Wielki Piątek upamiętnia wydarzenia, które rozpoczyna wyrok śmierci, a kończy ukrzyżowanie Chrystusa. Jest to dzień pokuty, postu i modlitwy, udziału w Męce Pańskiej. O ustalonej godzinie zgromadzenie chrześcijańskie – z pomocą słowa Bożego i gestów liturgicznych – wraca myślą do historii ludzkości, niewiernej Bożemu zamysłowi, który jednakże właśnie tą drogą się urzeczywistnia, oraz słucha poruszającego opisu bolesnej Męki Pańskiej. Kieruje potem do Ojca Niebieskiego długą „modlitwę wiernych”, w której przedstawia wszystkie potrzeby Kościoła i świata. Następnie wspólnota adoruje krzyż i przystępuje do komunii, spożywając hostie konsekrowane podczas Mszy Świętej in Coena Domini, zachowane z poprzedniego dnia. W komentarzu do Wielkiego Piątku św. Jan Chryzostom pisze: „Przedtem krzyż wyrażał pogardę, a dziś jest rzeczą godną czci, przedtem symbolizował wyrok, dziś jest nadzieją zbawienia. Doprawdy stał się źródłem nieskończonych dóbr; uwolnił nas od błędu, rozproszył otaczające nas ciemności, pojednał nas z Bogiem, z nieprzyjaciół Boga uczynił nas Jego domownikami, z obcych – bliskimi: ten krzyż to zburzenie nieprzyjaźni, źródło pokoju, szkatułka kryjąca nasz skarb”.

 

Ewangelia według św. Jana nie cytuje Jezusa trzykrotnie zapowiadającego swoją śmierć i zmartwychwstanie. Kilkakrotnie jednak potwierdza zamiary tych, którzy w pozostałych ewangeliach zostali wskazani bezpośrednio. „Potem Jezus chodził po Galilei, bo po Judei nie chciał chodzić, gdyż Judejczycy dążyli do zabicia Go”. „Tego zatem dnia postanowili, że Go zabiją”. „Arcykapłani tymczasem uchwalili, że i Łazarza zabiją”. Dlaczego pasterze Izraela postanowili zabić Jezusa? Bo On jest dobrym pasterzem, a oni nie chcą w Niego uwierzyć. Dlaczego postanowili zabić Łazarza? Bo jego życie obala ich dowody w procesie Jezusa.