Zmartwychwstał i już nie umrze

 

Podczas Wigilii Paschalnej ciszę i smutek, w których pogrąża się Kościół po śmierci i złożeniu do grobu Pana, przerwie okrzyk zwycięstwa: Chrystus zmartwychwstał i na zawsze zwyciężył śmierć! Wówczas będziemy mogli naprawdę zrozumieć tajemnicę krzyża, „że Bóg czyni cuda tam, gdzie nic nie jest możliwe – pisze starożytny autor – aby było wiadomo, że tylko On może robić to, co chce. Z Jego śmierci nasze życie, z Jego ran – nasze uzdrowienie, z Jego upadku – nasze zmartwychwstanie, z Jego zstąpienia – nasze wstąpienie” (Pseudo-Hipolit). Umocniwszy swoją wiarę, w centralnej części Wigilii Paschalnej przyjmiemy do naszego grona nowo ochrzczonych i odnowimy przyrzeczenia naszego chrztu. Odczujemy w ten sposób, że Kościół jest zawsze żywy, wciąż się odmładza, jest zawsze piękny i święty, bo Jego fundamentem jest Chrystus, który zmartwychwstał i już nie umrze.

 

Niech kaznodzieja nie odpuszcza sobie trudu wytłumaczenia dramatu Abrahama, niech też nie ulegnie pokusie łatwych odpowiedzi. Słuchacze to ojcowie i matki, a chociaż źli są, w głowie im się nie mieści, jak Bóg mógł wystawić „ojca wiary” na taką nieludzką próbę.

Naprawdę wiele zależy tu od nauczyciela Słowa Bożego – niezrozumienie sceny ofiarowania Izaaka zamyka na otworzenie się na Bożą miłość! Warto na przykład pokazać dramat Boga, który jak gdyby wystawia siebie samego na próbę wiary. Syn Boży jako Abraham ofiarowujący na żądanie Boga Ojca siebie samego w ofierze, Bóg Ojciec jak Abraham, który traci jedynego Syna – to jakieś cienie w Bożym teatrze, które coś ważnego pokazują.

Mówiąc o niektórych ludziach stwierdzamy czasami: „to jest człowiek po przejściach”. Mamy wtedy na myśli trudne sytuacje które ma już za sobą albo w których jeszcze trwa. Pascha znaczy po polsku „przejście” i tej nocy w naszym życiu ma się również dokonać przejście. Jutro rano będziemy mogli wszyscy powiedzieć, że jesteśmy „ludźmi po przejściu”.

Czy jednak rzeczywiście potrzebujemy jakiegoś „przejścia”? Żyjemy przecież zgodnie z przykazaniami. Przyszliśmy na liturgię Wigilii Nocy Paschalnej, pamiętamy o Panu Bogu nie tylko od święta. Czy nie jest tak, że tego „przejścia” potrzebują raczej wielcy, publiczni grzesznicy: mordercy, złodzieje, rozpustnicy…

Gromadzimy się w tę najświętszą noc, aby rozważać wielkanocną Ofiarę Chrystusa. Baranek zabity jest żyjącym, już Go więcej grób nie kryje. On nas wszystkich oczekuje na drodze do Galilei. On nam, jak niewiastom, wychodzi naprzeciw i pozwala się objąć za nogi. A my chcemy oddać Mu pokłon – wyznając, że jest prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem, który pokonał śmierć.

Uczeń Chrystusa na wzór swego Mistrza jest nowym człowiekiem. Wielkanoc to totalna odnowa skażonego grzechem człowieczeństwa.

Może nie od rzeczy byłoby, aby dzisiaj, na początku homilii, kaznodzieja zadał takie pytanie uczestnikom liturgii: Czy słyszeliście dzisiejsze czytania? Czy je usłyszeliście?

Dlaczego taka sugestia? Bo wiem, w jakiej kondycji przychodzimy na uroczystości Wigilii Paschalnej: zmęczeni zakupami, porządkami, przygotowaniami do wielkanocnego śniadania. No właśnie – wielkanocnego – co to znaczy?