Uważam, że homilia na Wniebowstąpienie Pańskie powinna demaskować oblicza naszej niewiary.

My, współcześni chrześcijanie, jesteśmy zniewoleni ludzkim schematem myślenia. Wielu z nas trwa w przekonaniu, że „śmierć jest końcem życia” i że „do nieba idzie się po śmierci”. Bóg Wszechmogący burzy w nas ten niereligijny tok ludzkiego pojmowania życia.

W uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego nie sposób nie wpatrywać się w górę, w niebo. Co o niebie mówi nam Ten, który wstąpił do nieba? Na pytanie Piłata: „Czy ty jesteś Królem żydowskim?”, Jezus odpowiedział: „Królestwo moje nie jest z tego świata” (J 18,33.36). Nie wiemy, czy Piłat chciał się dowiedzieć, gdzie jest to „królestwo nie z tego świata”? Ale takie pytanie na pewno zadaje sobie każdy człowiek, który codziennie, modląc się, woła z całej duszy: „Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje, przyjdź królestwo Twoje!”. Tradycja każe nam upatrywać królestwa Jezusa i Jego Ojca w niebie.

Dziś Kościół świętuje przejście Chrystusa do Nieba po Jego 33-letnim przebywaniu wśród ludzi na ziemi. Nastąpiło ono na górze nieopodal Jerozolimy w obecności Apostołów (por. Mt 28,16). Dlatego pytamy: czym jest niebo i gdzie ono jest? Jak mamy je rozumieć, jako ludzie wierzący, tym bardziej że Chrystus zobowiązał się, że przygotuje nam tam miejsce. Stąd ośmielamy się twierdzić, że jest ono nie tylko ojczyzną Chrystusa, ale i naszą.

Pewnie znasz to uczucie. Moment pożegnania z ukochanym człowiekiem. Stoisz na poboczu i kiwasz ręką za oddalającym się samochodem. Z peronu rusza pociąg. Jakaś cząstka ciebie odjeżdża wraz z nim. Odwracasz się i idziesz do domu. Otacza cię nieokreślona pustka. Coś się skończyło.

Okazją do oddawania pokłonu Panu Jezusowi, naszemu Bogu, jest każda nasza modlitwa. Wtedy, gdy się modlimy oddajemy cześć Panu Jezusowi. Gdy Mu dziękujemy, gdy Go uwielbiamy, ale też wtedy, gdy Go przepraszamy czy prosimy – w każdej z tych sytuacji kłaniamy się Bogu, oddajemy Mu pokłon.