lipiec/sierpień 2013

Wielką ranę cierpiał rodzaj ludzki. Od stóp do głów nie było na nim zdrowego miejsca, by położyć plaster, olej czy opaskę. Prorocy płakali i w smutku mówili: Któż da ze Syjonu zbawienie (Ps 13,17). Niech będzie Twa ręka nad mężem prawicy Twojej i nad synem człowieczym, któregoś sobie umocnił, a nie odejdziemy od Ciebie (Ps 79,18n.). Inny prorok płakał: Panie, nachyl niebiosa i przyjdź (Ps 143,5). Za wielkie były rany ludzkości, by je można było uleczyć. Proroków zabito, ołtarze Twe zburzono. Nie mogliśmy naprawić zła. Ty musisz uzdrowić!