Polecamy
FORUM HOMILETYCZNE

"Wierzę w Syna Bożego". Program przepowiadania na rok 2013/2014

08/10/14 ks. Andrzej Ziółkowski CM
Program duszpasterski dla Kościoła w Polsce na lata 2013-2014 zawiera: słowa klucze, założenia treści oraz wskazania co do realizacji i celebracji. Temat Programu w nowym roku liturgicznym brzmi: Wierzę w Syna Bożego. Zasadniczym słowem, będącym także kluczem w ogólnym zarysie Programu, jest kerygmat, kerygma (z greki: proklamacja, obwieszczenie przez publicznego posłańca, ogłaszanie, treść i czynność głoszenia), czyli orędzie zbawienia dokonanego i objawionego przez Boga w Jezusie Chrystusie, głoszone w Jego imieniu, weryfikowane, potwierdzone i strzeżone w Kościele dzięki asystencji Ducha Świętego w celu nawrócenia i zbawienia ludzi (EK, t. VIII, k. 1360).
Wprowadzenie pochodzi z Programu duszpasterskiego Kościoła w Polsce „Wierzę w Syna Bożego”, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznań 2013.
 
Program duszpasterski dla Kościoła w Polsce na lata 2013-2014 zawiera: słowa klucze, założenia treści oraz wskazania co do realizacji i celebracji. Temat Programu w nowym roku liturgicznym brzmi: Wierzę w Syna Bożego. Zasadniczym słowem, będącym także kluczem w ogólnym zarysie Programu, jest kerygmat, kerygma (z greki: proklamacja, obwieszczenie przez publicznego posłańca, ogłaszanie, treść i czynność głoszenia), czyli „orędzie zbawienia dokonanego i objawionego przez Boga w Jezusie Chrystusie, głoszone w Jego imieniu, weryfikowane, potwierdzone i strzeżone w Kościele dzięki asystencji Ducha Świętego w celu nawrócenia i zbawienia ludzi” (EK, t. VIII, k. 1360).
Kerygmat zawiera cztery najważniejsze prawdy, które winno się głosić z żywą wiarą popartą świadectwem życia:
1) Bóg kocha człowieka (miłość).
2) Człowiek oddalił się od Stwórcy (grzech).
3) Pan zsyła nam Zbawiciela (zbawienie).
4) Przyjęcie Chrystusa jako Pana i Zbawiciela (osobiste przyjęcie przez wiarę).
Drugim istotnym terminem jest słowo wiara, które powinniśmy uwzględniać w ogólnym planowaniu duszpasterstwa, ale szczególnie w aspekcie przepowiadania i katechezy. Znaczenie tych terminów i ich treść zostały uwzględnione w poszczególnych sugestiach dotyczących homilii.
Prawie każda propozycja przepowiadania słowa Bożego na niedzielę lub święto zawiera:
a) podtytuł sugerujący główną myśl homilii,
b) krótkie doświadczenie życiowe (pytanie świata),
c) biblijne komentarze do czytań,
d) podpowiedź Ojca Kościoła (cytat),
e) krótka sugestia (odpowiedź na pytanie świata),
f) pastoralne propozycje (do realizacji).
 
Biblijne komentarze na rok 2013/2014 zawierają przede wszystkim podpowiedzi do homilii. Można je także wykorzystać do katechezy oraz podczas spotkań w małych grupach, gdy zwracamy uwagę na wartość słowa Bożego w życiu chrześcijanina.
Program duszpasterski na rok 2013/2014 Wierzę w Syna Bożego rozpoczyna czteroletni cykl zawierający następujące słowaklucze:
• metanoia – nawrócenie,
• chrzest,
• świadectwo – misja.
 
Celem czteroletniego Programu jest przygotowanie wiernych do jubileuszu 1050-lecia chrztu Polski.
 
Zarys treści poszczególnych okresów liturgicznych:
 
 
OKRES ADWENTU
 
Przyobleczcie się w Pana Jezusa Chrystusa (Rz 13,14)
 
W homilii wstępnej wyjaśniamy znaczenie świec w adwentowym wieńcu w kontekście słów: „Symbol – świeca – światło” – element realizacji Programu duszpasterskiego. Zapoznajemy wiernych z tematem, słowami kluczami, założeniem i treścią. Uwzględnić należy przygotowanie do przeżycia rekolekcji kerygmatycznych.
W przepowiadaniu akcentujemy osobę Boga, który przychodzi w swoim Synu, Jezusie Chrystusie. Sugerujemy nie tylko przygotowanie do przedświątecznej spowiedzi, ale także wyciszenie, które pozwala wejść w głębię Słowa, zrozumieć je, przyjąć i realizować w życiu.
Zapraszamy proroka Izajasza do wspólnoty parafialnej, umieszczając w stosownym miejscu poszczególne biblijne motta na dany dzień lub tydzień. Proponuję zorganizować adwentowe rekolekcje (dni skupienia) na temat: „Bóg, który przychodzi”.
Dlatego uwrażliwiamy słuchaczy Słowa na chrześcijańską radość, której uczy nas prorok Izajasz. Może to być jeden z aspektów, aby zrozumieć potrzebę głoszenia kerygmatu w rodzinie, wśród wiernych, przyjaciół. Naszym zadaniem jest to, aby „Ewangelia o Jego Synu” dotarła do ludzi zobojętniałych na wartości chrześcijańskie.
 
 
OKRES NARODZENIA PAŃSKIEGO
 
Bóg zesłał swojego Syna (Ga 4,4)
 
Okres Narodzenia Pańskiego jest niezwykle radosny. Dzielimy się przede wszystkim radością z przyjścia Słowa, Chrystusa – Mesjasza. Sugeruję, aby uwypuklić w przepowiadaniu prawdę, że „Światłość w ciemności świeci”. Poruszamy potrzebę i aktualność głoszenia kerygmatu, głoszenia prawd wiary wśród bliskich. Dzielimy się radością, że w naszym Kościele jest wiele rodzin będących „żywą Ewangelią” we współczesnym Kościele katolickim.
Rodzicom i dzieciom przypominamy sens błogosławieństwa i świadectwo żywej wiary. W homilii akcentujemy niezbędność udzielania błogosławieństwa w rodzinie, wartość pokoju między bliźnimi. Szukamy sposobów adekwatnego przekazu prawd wiary, uwzględniając zmiany myślenia, języka i rozchwianie wartości moralnych.
Warto podkreślić nową formę ewangelizacji poprzez zaangażowanie wiernych w marszu w uroczystość Trzech Króli. Skutecznie zwraca ona uwagę na rolę Chrystusa i Jego Ewangelii w ludzkim życiu. Potrzebni są ewangelizatorzy, którzy dotrą do niewierzących ochrzczonych.
Pogłębiamy znaczenie sakramentu chrztu świętego. Zaznaczamy, że są już próby odnowy katechezy przedchrzcielnej rodziców i chrzestnych (doświadczenia poznańskie), której celem jest pogłębienie świadomości życia chrześcijańskiego za pomocą pedagogiki sakramentalnej. Wskazujemy także na konieczność katechumenatu pochrzcielnego już ochrzczonych, którzy zachowują dystans do wiary katolickiej.
 
 
OKRES WIELKIEGO POSTU
 
Rzucił światło na życie i nieśmiertelność (2 Tm 1,10)
 
W okresie Wielkiego Postu koncentrujemy przepowiadanie na wierze w Jezusa Chrystusa. Ukazujemy głębię rekolekcji kerygmatycznych, w czasie których ma miejsce celebracja wyboru Jezusa na Pana. Ukazujemy wartość czytania Pisma Świętego. Można uroczyście wręczyć Biblię przygotowanym wiernym.
Zwracamy uwagę na niebezpieczeństwo oddziaływania sekt oddających cześć szatanowi. Dotyczy to szczególnie młodych ludzi, którzy są słabej wiary. Pouczamy o możliwości odmawiania modlitw błagalnych, jakie wierni prywatnie mogą zanosić w zmaganiu się z mocami ciemności.
„Idziemy na Górę Przemienienia” – propozycja tematu rekolekcji wielkopostnych. W homiliach poruszamy kondycję współczesnego chrześcijaństwa. Akcentujemy siłę wiary i nadziei na życie wieczne z Chrystusem, które winniśmy dzielić się z przeżywającymi smutek i żal po stracie najbliższych.
W określonych homiliach wspominamy chrzest Mieszka I oraz konsekwencje tego faktu dla teraźniejszości i przyszłości. Proponuję także, aby starsi parafianie, pamiętający 1000-lecie chrztu Polski i wydarzenia z nim związane, w milenijnym roku podzielili się świadectwem wiary. Akcentujemy dzień 14 kwietnia jako umowną datę chrztu Polski przyjętą przez historyków. Uwzględniamy elementy: religijny i polityczny.
 
 
OKRES PASCHALNY
 
Abyście wierząc, mieli życie w imię Jego (J 20,31)
 
W okresie paschalnym dominuje radość ze zmartwychwstania Chrystusa, który jest dla nas Światłem. Nawiązujemy do światła paschału, od którego zapalone zostały rodzinne paschały. Warto zaproponować, aby je zapalać podczas rodzinnego posiłku. Nawiązujemy do światła świecy zapalonej podczas rodzinnej wieczerzy w Wielki Czwartek. W przepowiadaniu ukazujemy znaczenie tego światła i jego rolę dla wierzących w Chrystusa. Światłem na każdy dzień są czyny Jezusa zmartwychwstałego. Przypominamy o znaczeniu wielkanocnego baranka – symbolu Chrystusa – niepokalanego Baranka ofiarowanego za nas na drzewie krzyża. Akcentujemy obecność na niedzielnej i świątecznej Eucharystii jako warunek „poznania Pana przy łamaniu Chleba”, czyli pełne uczestnictwo we mszy św.
W homiliach koncentrujemy się na wybraniu i powołaniu do bycia uczniem Chrystusa. Ukazujemy radość przeżywania tajemnicy wybrania i powołania. Podkreślamy pozytywną stronę przykazań: miłość Boga, samego siebie i bliźniego. Ukazujemy wartość sakramentu chrztu, dzięki któremu jesteśmy wezwani do nauczania Ewangelii. Sakrament bierzmowania umacnia i uzdalnia nas do tego zadania. W szczególny sposób akcentujemy wyznanie wiary, jako element kerygmatu, zawarte w słowach „Panem jest Jezus”.
Potrzebą naszych czasów jest umożliwienie rozmowy przeżywającym traumę po śmierci bliskich z psychologiem, lekarzem, duchownym. Ponieważ zmienia się sposób myślenia na temat śmierci i życia po niej, dlatego w homiliach osobę Chrystusa zmartwychwstałego umieszczamy w centralnym miejscu.
 
 
OKRES ZWYKŁY
 
To jest mój Syn umiłowany (Mt 17,5)
 
Okres zwykły w roku A jest „Rokiem Mateusza”. W przepowiadaniu akcentujemy powołanie do bycia uczniem Chrystusa. Na początku okresu zwykłego ponawiamy homilie dotyczące wyjaśnienia znaczenia kerygmatu. Jest on słowem kluczem obecnego Programu. Potrzeba głoszenia kerygmatu jest wciąż aktualna, a w wielu wypadkach konieczna. Zaznaczamy możliwość uczestnictwa w rekolekcjach kerygmatycznych.
Obchody 1050-lecia chrztu Polski odbędą się w określonym czasie podanym przez poszczególne diecezje. Przygotowujemy wiernych do tych uroczystości, zgłębiając aspekty tego historycznego faktu w harmonijnej współpracy Kościoła i państwa. Realizacja programu przewidziana jest na płaszczyznach: duszpasterskiej, edukacyjnej, historyczno-naukowej oraz kulturowej. W homiliach wskazujemy na światło, które symbolizuje Chrystusa. Światło wiary jest z nami od samego początku chrztu Polski – od 966 roku.
Przed wakacjami podkreślamy ewangeliczną prostotę w codziennym życiu. Uwrażliwiamy dzieci i młodzież, aby czas letni spędzali w czystości serca i pokorze ducha. Wyjaśniamy przede wszystkim to, co dzisiaj zagłusza słowo Boże. Dzielimy się z wiernymi różnymi ziarnami i obdarzamy ich biblijnymi mottami. Przygotowujemy homilie wyjaśniające przypowieści: o siewcy, chwaście, zaczynie, perle, sieci, skarbie, winnicy. Następnie poruszamy zagadnienia o rozmnożeniu chleba, wierze Kananejki, symbolu kluczy Piotrowych, chrześcijańskim upomnieniu, umówieniu się z Chrystusem (denar za dzień), zaproszeniu na ucztę.
W homiliach ukazujemy kolejność Bożego działania. To jedna z możliwości odczytania powołania do głoszenia Ewangelii. Akcentujemy sens słów: „Ku wolności wyswobodził nas Chrystus”. Błogosławiony Jan Paweł II często przypominał, szczególnie młodym, że „dar wolności jest nam dany i zadany”.
Pod koniec okresu zwykłego przypominamy w homilii wizerunek Błogosławionej Karoliny Kózkówny, akcentując, że otrzymała ona dar czystości i spotęgowała go chwałą męczeństwa. Jest patronką Ruchu Czystych Serc. Na końcu podkreślamy wiarę w Jezusa Chrystusa, która jest źródłem wszelkich dobrych uczynków. Już tu na ziemi powoli zdobywamy niebo i wierzymy w Jezusa Syna Bożego – tam będzie nam dane poznać Go takim, jakim jest.
Dzięki niej „Bibliotekę Kaznodziejską” będziesz otrzymywał regularnie, w specjalnej cenie i z bezpłatną wysyłką! Sprawdź, jakie dodatkowe korzyści przygotowaliśmy dla Prenumeratorów.