wrzesień/październik 2013

Dzisiejsza sytuacja ewangeliczna pokazuje bardzo ładnie jak Pan Bóg potrafi odnieść się do rzeczywistego stanu naszego ducha. Boża pedagogika interesuje się nie idealnym człowiekiem doskonałym i nieistniejącym, ale takim, jakim jest tu i teraz, z jego zdolnościami pojmowania, z jego zaletami i wadami, w końcu z jego grzechami. Zgodnie z tą zasadą Jezus, tłumacząc ważne sprawy życia duchowego, odwołuje się do próżności swych słuchaczy: Usiądź na ostatnim miejscu. Wtedy przyjdzie gospodarz i powie ci: «Przyjacielu, przesiądź się wyżej!»; i spotka cię zaszczyt wobec wszystkich współbiesiadników (Łk 14,10). Pomimo swojej skuteczności zastosowana argumentacja budzi jednak pewne zastrzeżenia: nie odwołując się do istoty rzeczy, nie rozwiązuje także problemu leżącego u podstaw zachowania zaobserwowanego przez Jezusa przed ucztą w domu przywódcy faryzeuszów. Gdyby tylko bowiem zastosować literalnie wskazania Mistrza, mogłoby się okazać, że na ostatnim miejscu zasiada pyszałek czekający tylko na zaproszenie do zajęcia wyższej pozycji pośród biesiadników. Czasami zdarzałoby się zapewne i tak, że wszyscy pchaliby się na ostatnie miejsca jakby współzawodnicząc w pokorze. Jeśli jednak wysłuchamy do końca tego, co ma do powiedzenia Jezus dostrzeżemy i istotę rzeczy.