wrzesień/październik 2013

Przypowieść o bogaczu i Łazarzu zawiera wątek znany z podobnych opowiadań egipskich i z Talmudu, a mianowicie ten, że kto jest dobry na ziemi, może liczyć na dobre potraktowanie także w królestwie umarłych; kto na ziemi jest złym człowiekiem, bez względu na tytuły i zaszczyty, po śmierci spotka się z potępieniem. Łazarz swą dobrocią zasłużył na niebo, a ów bogacz? Gdyby słuchał Mojżesza i proroków – spotkałby się z Łazarzem. Bogaci w Ewangelii są ci, którzy w stosunku do Jezusa pozostali „na zewnątrz” oraz „z daleka”. Pan piętnuje u takich ludzi to, że uczynili ze swego bogactwa „wyłączny ideał życiowy”. A przecież to Bóg ma być dobrem najwyższym.