marzec/kwiecień 2014

Ludzie wciąż oczekują na dobrą radę, zrozumienie, uśmiech, miłe słowo, gesty miłości i przyjaźni, zaufanie. Te wszystkie cechy i dary zawierają się w błogosławieństwie. O nie też proszą, ale czynią to rzadziej. Najczęściej o błogosławieństwo proszą swych rodziców dzieci: przed pierwszą spowiedzią i Komunią Świętą, przed ślubem, czasami w jakiejś trudnej chwili, na przykład przed poważną operacją. Generalnie błogosławieństwa udzielają duchowni podczas liturgii.

Niezwykłą łaską obdarzył Bóg Abrahama – uczynił go ojcem ludu wybranego. Jednocześnie otrzymał on obietnicę ciągłego błogosławieństwa, a przez ten fakt Abraham i jego potomstwo staną się błogosławieństwem dla wszystkich narodów świata. Ta obietnica spełni się ostatecznie w czasach mesjańskich.

Szczególną łaską zostali także obdarzeni trzej apostołowie: Piotr, Jakub i Jan. To właśnie ich Pan wziął ze sobą na górę Przemienienia. „Dlaczego Chrystus bierze tylko tych trzech uczniów? Otóż dzieje się tak dlatego, iż oni przewyższali pozostałych: Piotr wielką miłością do Jezusa, Jan – szczególną miłością Jezusa do niego, a Jakub – odpowiedzią, którą on dał razem ze swym bratem: kielich pić możemy, i nie tylko odpowiedzią, ale także czynami – tak innymi, jak i tymi, którymi potwierdził swoje słowa” (św. Jan Chryzostom).