marzec/kwiecień 2014

Zbudź się, o śpiący!

A co ja widzę, gdy patrzę na człowieka? Czy jego dobro, piękno i wartości, czy ułomności i wady? Na czym się koncentruję? Nie tak bowiem człowiek widzi, jak widzi Bóg. Jak to zrobić, żeby widzieć drugiego człowieka jak Bóg? Czy istnieje na to jakaś recepta? Jeżeli tak, to prosimy o nią. A może lepiej nie widzieć tak jak Bóg?

Święty Paweł zwraca się dzisiaj do Efezjan przypominając im, że jest dzień i że światłość Pana wypełnia ich życie. W związku z tym, że ścieżkę życia chrześcijanom rozświetla światłość Pana nie wypada im już oglądać się wstecz i naśladować dawnych uczynków popełnianych pod osłoną ciemności.

Gorycz zawodu, złość na samego siebie te i inne uczucia pojawiają się w przypadku oszustwa przy zakupie towaru. Drobny druczek na reklamowej ulotce na długo pozostaje w pamięci będąc dowodem naszej łatwowierności. Iluzja, błędny system oceny, niewłaściwe spojrzenie skutkuje niekiedy bolesnymi finansowymi następstwami. Łatwo zatrzymać się na opakowaniu, trudniej dostrzec, co kryje się w jego wnętrzu.

W ewangelii dzisiejszej niedzieli spotykamy Jezusa, który siebie samego nazywa światłością świata. Jest światłością, bo w świetle, w promieniach Jego nauki cała rzeczywistość nabiera sensu oraz otrzymuje właściwy kierunek i cel. Ciemność jest związana z chaosem i z grzechem, a światło pozwala najpierw dostrzec nieporządek i następnie na nowo wszystko organizuje. Wielki Post jest czasem powrotu do początków i czasem nowej organizacji życia duchowego osobistego życia wiary.

Dzisiaj nasz Pan Jezus wzywa nas do zbudzenia się i ratowania też w sobie życia łaski, życia wiecznego. Jak ratuję w sobie obraz Pana Boga? Co robię, aby zajaśniał mi Chrystus?