marzec/kwiecień 2015

Tak wiele otrzymujemy darów od miłosiernego Ojca, a mimo to tak wielu chrześcijan wciąż nie potrafi ich dostrzec, cieszyć się nimi, pomnożyć (jak ewangeliczne denary, miny) i dzielić się nimi we wspólnocie. Problem zapewne tkwi w ludzkim wnętrzu – to tam dokonuje się „przetworzenie” wszelkich łask na radość bycia dzieckiem Bożym. Czasami pełne egoizmu serce jest tak zaślepione miłością własną, że potrzebuje siły pouczeń współczesnego proroka, który na wzór Jeremiasza poruszy jego zatwardziałość.
Bóg jest wciąż bogaty w miłosierdzie, ale pragnie spotkania i rozmowy z człowiekiem. Wzorem takiej rozmowy jest dialog Jezusa z Nikodemem. To nie Jezus przychodzi do Nikodema, lecz Nikodem do Jezusa; i mimo że czyni to pod osłoną nocy, to jednak zdobywa się na odwagę – i słyszy naukę o wywyższeniu Syna Człowieczego.
Doświadczenie życiowe poucza: gdy dzielimy się smutkiem, wówczas staje się on mniejszy; gdy dzielimy się radością, to ona się powiększa. To dlatego wielkopostne laetare pomaga nam ukazać głębszy wymiar odkupienia i dzielić się radością z wiary.
 
„Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię”
Program duszpasterski Kościoła w Polsce