styczeń/luty 2015

Deklaracja o przynależności do określonej religii lub o areligijności należy do każdego człowieka. Wolność sumienia gwarantuje nam także konstytucja. Kościół nie narzuca wyznania, ale stara się być konsekwentny w stosunku do tych, którzy w imię Chrystusa przyjęli chrzest i stali się Jego członkami. Cóż zatem uczynić z tymi, którzy chrzest przyjęli, a nie żyją zgodnie z wyznaną wiarą?
Podpowiada nam św. Jan znad Jordanu. Zaświadcza o Światłości i głośno woła w słowach: „Ten był, o którym powiedziałem. Ten, który po mnie idzie, przewyższył mnie godnością”. Jan zdecydowanie wołał o nawrócenie, które jest konieczne do przyjęcia Chrystusa – Słowa Wcielonego.
To jego głośne wołanie rozlega się dzisiaj w posłudze duchownych i rodziców. Ale to nie jest zadanie tylko dla nich. Wszyscy ochrzczeni powinni głosić kerygmat, to znaczy zdecydowanie, z wielką mocą mówić o podstawowych prawdach: Bóg kocha człowieka (miłość), człowiek oddalił się od Stwórcy (grzech), Pan zsyła nam Zbawiciela (zbawienie), trzeba przyjąć Chrystusa jako Pana i Zbawiciela (osobiste przyjęcie przez wiarę).
 
„Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię”
Program duszpasterski Kościoła w Polsce