Polecamy
Przeciw banalizacji Jezusa
Gerhard Lohfink
KSIĄŻKA
44,90 zł 5,00 zł
FORUM HOMILETYCZNE

„Idźcie i głoście” Program przepowiadania na rok 2016/2017

25/10/16 ks. Andrzej Ziółkowski CM
Program Duszpasterski na rok 2016/2017 przyjął przewodnie motto „Idźcie i głoście” i został przyjęty przez Episkopat. W ten sposób realizujemy czteroletni program duszpasterski Kościoła w latach 2013-2017. Dotyczy on przede wszystkim odnowy tożsamości chrzcielnej. Hasło całego programu brzmi: „Przez Chrystusa, z Chrystusem, w Chrystusie. Przez wiarę i chrzest do świadectwa”. Wyjątkowym kontekstem obecnego roku duszpasterskiego jest dawanie świadectwa, które jednocześnie jest misją kapłańską, prorocką i królewską. Szczególny znak stanowi olej, którym posługujemy się podczas namaszczenia.

Wprowadzenie pochodzi z Programu duszpasterskiego Kościoła w Polsce „Idźcie i głoście”, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznań 2016, s. 49-55.

 W propozycjach homilijno-pastoralnych zostaną podkreślone kwestie: a) co to znaczy przyjąć dar łaski, b) potrzeba rozumienia, że jesteśmy ciągle w drodze, c) aktualność bycia świadkiem Chrystusa, d) sens ciągłej przemiany świata, e) istota wezwania „Idźcie i głoście”. Każda propozycja zawiera: a) temat wraz z biblijnym mottem, b) egzystencjalne nawiązanie do treści Ewangelii, c) biblijny aspekt przepowiadania, d) dostosowaną do treści myśl ojca Kościoła, e) istotny czynnik przepowiadania, f) propozycje pastoralne z akcentem na główną myśl homilii.

Propozycje pastoralne, tak jak w poprzednich programach, są jednocześnie wektorami całorocznego przepowiadania i zawierają m.in.: a) istotne myśli homilii, b) powiązanie treści czytań z życiem codziennym, c) nawiązanie do przypadającego święta, wspomnienia, rocznicy, d) propozycje zadań dla kandydatów do przyjęcia sakramentu bierzmowania, e) przypomnienie ważnego wydarzenia w Kościele, f) propozycje aktywnego udziału wiernych w życiu parafii, g) propozycje poszerzenia orientacji w życiu Kościoła lokalnego i powszechnego, h) propozycje poszerzenia odpowiedniej formacji laikatu.

Każdą propozycję „Programu przepowiadania” otwiera parę zdań na temat tego, co jest aktualne w danym momencie („coś z życia”). Następnie docieramy do istoty danego fragmentu Ewangelii. Krótkie motto, zaczerpnięte z nauczania ojców Kościoła, jest komentarzem do Ewangelii. Kilka myśli końcowych stanowi esencję zakończenia homilii.

Zadaniem homilisty jest odpowiednio wykorzystać wskazówki i dostosować je do rzeczywistych potrzeb duchowych wspólnoty wiernych. Uważna lektura „Programu przepowiadania” ujawni konkretne wskazania także dla katechetów oraz dla duszpasterstwa ogólnego (propozycje pastoralne).

 

 

Okres Adwentu: „Pan przybywa... przygotujcie drogę... radujcie się...”

 

Czytania pierwszej niedzieli Adwentu kierują naszą uwagę na tajemnicę powtórnego przyjścia Chrystusa. Razem z Izajaszem wchodzimy w głębię tajemnicy Boga, który jest źródłem pokoju, szczęścia i pojednania. W homilii ukazujemy prawdziwy pokój serca wypływający z bliskości Stwórcy.

Dlatego już w drugą niedzielę Adwentu jesteśmy wszyscy zaproszeni do nawrócenia. Jan Chrzciciel pomaga nam przygotować serca na przyjście Pana. Warto wykorzystać treść czytań i przygotować homilię dotyczącą chrztu w Duchu Świętym.

Radość płynąca z bliskiego przyjścia Mesjasza jest nadrzędnym tematem w czytaniach trzeciej niedzieli Adwentu. Oczekujemy Pana, który jest już blisko. O tym świadczą cuda, których dokonuje Chrystus. Są one spełnieniem zapowiadanych wcześniej proroctw. Wskazujemy na bliskość Chrystusa w Eucharystii.

W ostatnim tygodniu Adwentu czytamy o ukazaniu się Boga, który spełnia swoje obietnice. Jakże nie przyjąć takiego daru? W przepowiadaniu podkreślamy, że podczas Eucharystii doświadczamy obecności „Boga z nami” – Emmanuela.

 

 

Okres Narodzenia Pańskiego: „A Słowo stało się ciałem...”

 

Okres Narodzenia Pańskiego jest przede wszystkim czasem radości, że Bóg przyszedł na ziemię. W przepowiadaniu akcentujemy dobroć Boga, który posyła nam swoje Słowo, które staje się Ciałem. W drugim dniu świąt Powinniśmy powiedzieć o tym, iż każdy z nas może być prześladowany za Chrystusa. W naszych czasach prześladowania bardzo się wzmogły, dlatego warto zapoznać wiernych z aktualną sytuacją (dane statystyczne są zawarte w „Raporcie na temat prześladowań”).

O podejmowaniu daru głoszenia Ewangelii najlepiej mówić w święto Świętej Rodziny, zaś w uroczystość Bożej Rodzicielki (1 stycznia) wskazujemy na Maryję jako Tę, która podjęła misję głoszenia swojego Syna i wypełniła ją do końca. O świadectwie i misji nauczamy w uroczystość Objawienia Pańskiego, a niedziela Chrztu Pańskiego pozwala nam otworzyć się na dary i charyzmaty.

 

 

Okres Wielkiego Postu: „Nie samym chlebem...”

 

W pierwszą niedzielę Wielkiego Postu historia potrójnego kuszenia Chrystusa uświadamia nam drogę, jaką musi przebyć Syn Boży, aby wypełnić wolę Ojca. W homilii można posłużyć się obrazem pustyni, którą odkrywamy w każdej Eucharystii. Karmimy się słowem Bożym i nową „Manną z nieba” – ciałem Chrystusa.

Czytania drugiej niedzieli wielkopostnej zawierają symbolikę światła. Idziemy z Panem na Górę Tabor, na której jaśnieją Jego szaty. Na tej górze doświadczamy tajemnicy, a przemieniamy się w życiu codziennym.

Natchnione słowo trzeciej niedzieli Wielkiego Postu ubogaca nas dzięki dialogowi Jezusa z Samarytanką. W homilii podkreślamy dar Ducha udzielony nam w Eucharystii. My już uczestniczymy w tym, co było zapowiedzią – zostaliśmy bowiem zanurzeni w „wodzie życia”.

Cud uczyniony względem niewidomego od urodzenia jest przedmiotem czytań czwartej niedzieli wielkopostnej. Homilia powinna zawierać podstawową prawdę wynikającą z chrztu św.: działają w nas owoce łaski chrztu, dlatego widzimy nie tylko wzrokiem (zewnętrzny dar), ale i wnętrzem (duszą). Wiara jest podstawą otrzymania wszelkich darów Ducha.

W piątą niedzielę Wielkiego Postu jesteśmy świadkami wskrzeszenia Łazarza – dotykamy więc daru życia, a tym samym daru życia wiecznego. Ono dokonuje się w spotkaniu z Chrystusem w sakramentach.

Niedziela Męki Pańskiej przygotowuje nas do głębokiego przeżywania Triduum Sacrum. Zwracamy uwagę na tajemnicę udziału w kapłaństwie Chrystusa, sens wydarzeń na Golgocie i radość ze spotkania ze Zmartwychwstałym.

 

 

Okres Paschalny: „Niech idą do Galilei...”

 

Tak jak ewangeliczne niewiasty, który spotkały Pana u grobu, tak i my mamy iść do Galilei, aby głosić wielką radość ze zmartwychwstania Chrystusa. Radość wielkanocnego poranku przedłuża się aż do momentu zesłania Ducha Świętego. Zmartwychwstały obdarza radością, pokojem, nowym życiem. Pouczamy o tym, że trzeba przylgnąć do Chrystusa, aby otrzymać radość i nadzieję. Jego miłosierdzie bowiem nie zna granic (druga niedziela wielkanocna).

Pan objawia nam się w Eucharystii. Poi nas swoją Krwią będącą źródłem odkupienia, ofiarą za nasze grzechy. W czasie Eucharystii rozpoznajemy Chrystusa zarówno ukrzyżowanego, jak i zmartwychwstałego (trzecia niedziela wielkanocna). W czwartą niedzielę wielkanocną wskazujemy na Chrystusa Dobrego Pasterza – modlimy się o powołania oraz o dar ich przyjęcia, o rozeznanie drogi życia. W piątą niedzielę wielkanocną skupiamy się na Chrystusie, który jest drogą prowadzącą do Ojca. On nam daje Ducha Pocieszyciela (uwaga: w nowym wydaniu czytań występuje słowo Paraklet). Ponadto Chrystus stale jest z nami (szósta niedziela wielkanocna).

Tajemnica Wniebowstąpienia przygotowuje nas do przeżywania uroczystości Zesłania Ducha Świętego.

 

 

Okres zwykły: „Idźcie i głoście...”

 

Okres zwykły Roku A, cykl I, jest „rokiem Mateusza”. W niedzielę Chrztu Pańskiego w homilii akcentujemy przede wszystkim posłuszeństwo Chrystusa wyprowadzającego człowieka z niewoli grzechu. Jest On barankiem Bożym i głosi bliskość królestwa Bożego (druga i trzecia niedziela zwykła).

Kolejne niedziele (od czwartej po dziewiątą) zawierają prawdy wynikające z nauczania na górze oraz odpowiedź na pytanie, jaki powinien być uczeń Chrystusa: ubogi duchem, promieniujący dobrocią, postępujący ewangelicznie, miłujący nieprzyjaciół, wypełniający wolę Ojca. Od niedzieli dziesiątej do czternastej homilie opieramy na temacie misji głoszenia królestwa Bożego. Pomaga nam w tym osoba celnika Mateusza. Cykl przypowieści (trzy następne niedziele) wskazują na rodzące się w sercu ludzkim królestwo Boże. Homilie do dwudziestej czwartej niedzieli zwykłej opierają się na czynach i mowach dotyczących królestwa Bożego: rozmnożenie chleba, uratowanie Piotra, prośba Kananejki, wyznanie Piotra, zapowiedź Męki, upomnienie braterskie. Dziesięć ostatnich niedziel wzbogaca nas o zapowiedź przyjścia królestwa Bożego, która zawiera się w przypowieściach: o robotnikach w winnicy, o dwóch synach, o przewrotnych rolnikach, o uczcie królewskiej, o płaceniu podatków, o dwóch największych przykazaniach, o miłości i pokorze, o czujności w oczekiwaniu na przybycie Króla, o talentach. Ostatnia niedziela okresu zwykłego dotyka tematu tajemnicy Sądu Ostatecznego.

Sugeruję, aby w całorocznym przepowiadaniu uwzględnić możliwość celebracji: odkrycia swego powołania, otwarcia się na dary i charyzmaty oraz posłanie do głoszenia słowa Bożego. Proszę zwrócić uwagę na znak – olej – namaszczenie. Pouczamy o konsekwencjach bycia namaszczonym, tłumaczymy, czym jest znak poświęconej oliwy.