styczeń/luty 2016

 
Nie trzeba być alpinistą ani himalaistą, aby dostrzec piękno gór. Nie trzeba też wspinać się na wysokie szczyty, aby podziwiać cudowne widoki. Nie musimy udawać się w dalekie kraje, aby poznać smak zdobywania nowych i nieznanych zakątków ziemi. Piękno jest także w ludzkim wnętrzu, ale trzeba je nie tylko zdobyć, ale także o nie dbać. Należymy do Chrystusa i dlatego wciąż dbamy o siłę wiary, wciąż przemieniamy nasze wnętrza. W ten sposób cały Kościół wciąż się przemienia. Ziemska ojczyzna służy ojczyźnie niebiańskiej. Żyjemy tu, na ziemi, ale oczy mamy utkwione w niebo.
Razem z Chrystusem oraz Apostołami – Piotrem, Janem i Jakubem – wspinamy się dziś na górę Tabor. Wydarzenia na Górze Przemienienia współgrają z Przymierzem, które zawarł Bóg z Abrahamem. Chrystus przemienia się względem wybranych apostołów, aby umocnić ich wiarę na godzinę próby – Jego męki i śmierci. Ewangelista zaznacza, że uczniowie zasnęli i nie znali całej treści rozmowy Jezusa z Mojżeszem i Eliaszem. Usłyszeli tylko słowa dotyczące odejścia Jezusa. Dane im za to było usłyszeć głos z nieba skierowany osobiście do nich. Była to proklamacja Jezusa jako Syna Bożego oraz nakaz słuchania Go.
 
„Nowe życie w Chrystusie”
Program duszpasterski Kościoła w Polsce