marzec/kwiecień 2017

Wielki Post zawsze jest okazją do poprawy życia. Niektórzy nawet czekają nań, mówiąc, że w Poście lepiej im się modli, myśli, pokutuje, planuje, przemienia, przebacza. Nic więc dziwnego, że w Popielec tak dużo ludzi pragnie mieć „święty popiół na głowie”. Zawsze to lepsza skrucha z jakimś znakiem niż bez niego. To takie ludzkie – dotknąć swej głowy i poczuć, że jest na niej popiół. Dusza wtedy lepiej się czuje.
O pokutnych wskazaniach mówi też Jezus do swych uczniów. Wprawdzie o popiele nie mówi nic, wręcz odwrotnie – prosi, aby sobie namaścić głowę i umyć twarz. Wszystko to jednak powinno zmierzać do spotkania z Ojcem, „który widzi w ukryciu” i odda nam za nasze słowa, czyny, myśli. Tak też czynimy, wzdychając w sercu do miłosiernego Ojca, aby przebaczył nam nasze grzechy i uczynił nas godnymi Jego miłości.
W homilii akcentujemy wewnętrzny wymiar pokuty – strona zewnętrzna jest mniej ważna.
 
„Idźcie i głoście”
Program duszpasterski Kościoła w Polsce