wrzesień/październik 2018

Kończąc inauguracyjną homilię Jan Paweł II zwrócił się do swoich rodaków. Niech jego słowa wypowiedziane wtedy staną się wprowadzeniem do naszej dzisiejszej modlitwy i zaproszeniem do nieustannego wspierania każdego kolejnego biskupa Rzymu, bez względu na to, czy jest Włochem, Polakiem, Niemcem czy Argentyńczykiem: „Zwracam się do was, umiłowani moi rodacy, pielgrzymi z Polski (…) i do was, przedstawiciele Polonii z całego świata. A cóż powiedzieć do was, którzy tu przybyliście z mojego Krakowa, od stolicy św. Stanisława, którego byłem niegodnym następcą przez lat 14. Cóż powiedzieć?! Wszystko, co mógłbym powiedzieć, będzie blade w stosunku do tego, co czuje w tej chwili moje serce, a także do tego, co czują wasze serca. Więc oszczędźmy słów. Niech pozostanie tylko wielkie milczenie przed Bogiem, które jest samą modlitwą”.