Polecamy
Mesco dux Polonie baptizatur
Rada Społeczna przy Arcybiskupie Metropolicie Poznańskim
KSIĄŻKA
30,00 zł 25,50 zł
3 niedziela Wielkiego Postu
Homilia do dorosłych

Prawda dekalogu

07/03/21
Istnieją też prawa stanowione przez człowieka, które regulują jego współżycie z innymi oraz nadają kształt otaczającej go rzeczywistości. Są również zasady, według których człowiek postępuje przeżywając swoją codzienność, stworzywszy je wcześniej na własny użytek. Wszystko to jest istotne dla harmonijnej egzystencji świata i człowieka, którego zadaniem jest odkrywać prawa nim rządzące, poprawiać te stanowione przez siebie, czyniąc sobie ziemię poddaną. Niestety różnie bywa z respektowaniem tych zasad.
Ludzki świat określają pewne zasady, dzięki którym może on istnieć. Są prawa naturalne wpisane przez samego Boga już w dzieło stworzenia. Respektując je, człowiek wchodzi z własną naturą w jego postać, burząc – naraża siebie i innych na wielkie niebezpieczeństwo.
 
Prawo
Istnieją też prawa stanowione przez człowieka, które regulują jego współżycie z innymi oraz nadają kształt otaczającej go rzeczywistości. Są również zasady, według których człowiek postępuje przeżywając swoją codzienność, stworzywszy je wcześniej na własny użytek. Wszystko to jest istotne dla harmonijnej egzystencji świata i człowieka, którego zadaniem jest odkrywać prawa nim rządzące, poprawiać te stanowione przez siebie, czyniąc sobie ziemię poddaną. Niestety różnie bywa z respektowaniem tych zasad. Grzeszny człowiek potrafi je łamać, ustanawiając własne, często złe i w ten sposób stawia siebie ponad istniejącym prawem. Tak powstają dyktatury, despotyzm, przemoc. Bywa, że człowiek niszczy świat i innych ludzi żyjących obok niego.
 
Przykazania
W pewnym momencie dziejów zaistniało prawo, które nadał sam Bóg, aby jasno wskazać człowiekowi jedyną właściwą drogę przeżywania ziemskich dni. Nazywamy je dekalogiem – to dziesięć przykazań Bożych. Większość z nas doskonale zna ich treść. Od najmłodszych lat poznajemy je i potrafimy bez pomyłki wyrecytować. Dane nam przez Pana Boga po to, by je znać, respektować i przestrzegać, nimi po prostu żyć. Pan Jezus, w swoim nauczaniu pośrednio przypomniał je, skupiając wszystkie dziesięć w dwóch przykazaniach miłości. Pierwsze trzy przykazania dekalogu zawarte są w przykazaniu miłości odnoszącym się do Boga. Pozostałych siedem wpisano w drugie, dotyczące bliźniego. „Będziesz miłował Boga…, a bliźniego swego jak siebie samego” (por. Mt 22, 37.39). Zatem prawo miłości, uznane przez Chrystusa za największe, zawiera w sobie tych dziesięć, danych przed wiekami przez Boga. Mówi o tym św. Augustyn w komentarzu do Ewangelii św. Jana: „Przyszedł sam Pan, nauczyciel miłości i miłości pełen, wypełnić na ziemi swoje słowo i pouczył nas, że w podwójnym przykazaniu miłości jest zawarta cała nauka Prawa i Proroków” (Traktat 17, 7-9). Przykazania miłości przypomniane przez Jezusa, w jasny i prosty sposób określają idealnie relacje człowieka z Bogiem i bliźnimi. Wszystko to z troski o człowieka i jego zbawienie. Ten, który ich przestrzega może spokojnie przeżywać swoje ziemskie dni i spodziewać się nagrody za wierność ich wymogom.
 
Prawda
Jak to jest z przestrzeganiem przez nas dekalogu? Czy przykazania dla człowieka XXI wieku są ważne i wiążące? Czy dla nas – katolików – są prawem życia? Można powiedzieć: i tak, i nie. Znamy ich przekaz, wielu próbuje według nich żyć, ale niestety skażona ludzka natura skłania człowieka do grzechu, który polega właśnie na nieposłuszeństwie wobec Bożego prawa. Są i tacy, a jest ich coraz więcej, którzy nie przejmują się tym, co Pan Bóg nakazał. Oni żyją jakby Boga nie było, lekceważą Jego przykazania, uważając, że nic i nikt nie może w żaden sposób ograniczać ich wolności. Czy to jest właściwa postawa? Po śmierci dowiemy się, jaka jest prawda, kiedy ujrzymy Boga twarzą w twarz. Dla nas – ludzi wierzących, ta prawda jest już znana tu na ziemi. Zatem, krocząc ścieżkami codzienności starajmy się nieść w sercach Boże przykazania, troszczyć się o ich przestrzeganie, aby po śmierci cieszyć się bezcennym skarbem – niebem. „Słowa Twe, Panie, dają życie wieczne” (por. J 6, 68c).