maj/czerwiec 2022

Rozpoczynając refleksję nad wezwaniami litanii do Najświętszego Serca Pana Jezusa wiedziałem, że nie chodzi o poszczególne, a o całość. Litania ta bowiem jest „objawieniem” tajemnicy Boga w Trójcy Jedynego. Obraz biblijny jaki się pojawił to przypowieść o siewcy z 13 rozdziału Ewangelii św. Mateusza, a szczególnie dwa rodzaje ziarna: „Posiane na miejsce skaliste oznacza tego, kto słucha słowa i natychmiast z radością je przyjmuje; Kotwicaale nie ma w sobie korzenia, lecz jest niestały. Gdy przyjdzie ucisk lub prześladowanie z powodu słowa, zaraz się załamuje. Posiane między ciernie oznacza tego, kto słucha słowa, lecz troski doczesne i ułuda bogactwa zagłuszają słowo, tak że zostaje bezowocne” (13, 20–22). Ziarno posiane na miejscu skalistym to chwilowy zachwyt, a potem już nic… taki słomiany zapał, z którego nic konkretnego nie wyjdzie. Taka niestałość w powtarzaniu i syceniu się tymi wezwaniami. Nie ma trawienia (jak o słowie Bożym mówili Ojcowie Kościoła), a więc… nie ma i środków odżywczych.