marzec/kwiecień

Od autora: O nas, rodzicach osieroconych, w Kościele mówi się mało. Albo prawie wcale. Na palcach (pewnie nawet jednej ręki) można policzyć istniejące wspólnoty rodziców po stracie dziecka. Wydaje się, że duszpasterze w większości wypadków nie potrafią rozmawiać z rodzicami po utracie dziecka. A zwłaszcza, gdy dotyczy to utraty dziecka nienarodzonego. Niech te rozważania pozwolą wam, Drodzy Księża, spojrzeć na tę sytuację duszpasterską z nowej perspektywy. Spójrzcie proszę na temat dzieci nienarodzonych nie tylko z perspektywy grzechu (aborcji), ale przede wszystkim wsparcia dla rodziców. Bo nas, osieroconych rodziców, jest więcej niż się wydaje… Tylko czasami wstyd nam o tym mówić, a czasami nikt nas nie chce wysłuchać… Niniejsze rozważania nie należą do łatwych… Droga na Golgotę też nie była łatwa… A wielu z nas na swoją Golgotę kroczy codziennie.