listopad/grudzień

1 Tes 3,12–4,2 Pierwszy List do Tesaloniczan to najstarsze pismo Nowego Testamentu. Święty Paweł napisał je prawdopodobnie już w 51 r. po Chr. Apostoł był mocno związany z gminą w Tesalonice (obecnie Saloniki w Grecji). Przybył tam po raz pierwszy w roku 50 wraz z Sylasem (Dz 17,1). Ten pobyt zakończył się burzliwie – Paweł i Sylas musieli uciekać na skutek zamieszek i oskarżeń. List powstał w Atenach, zapewne niedługo po opuszczeniu Tesaloniki (1 Tes 3,1). W późniejszych latach św. Paweł wielokrotnie pisał listy do wspólnot, które znał ze swoich wcześniejszych wizyt. Wyjątkiem jest List do Rzymian – został napisany, zanim Apostoł przybył do stolicy Imperium. Nauka o powtórnym przyjściu Chrystusa jest jednym z głównych tematów listu. Święty Paweł przedstawią ją w kontekście prześladowań i ucisku, jakich doświadczają chrześcijanie („święci”) w Tesalonice. Punktem wyjścia jest pytanie o to, co się dzieje ze zmarłymi (1 Tes 4,13). Apostoł naucza o wskrzeszeniu zmarłych w Chrystusie, kiedy On przyjdzie w chwale. Jasno podkreśla, że oczekiwać na przyjście Pana nie można bezczynnie ani w lęku.