wrzesień/październik

Jk 1,17–18.21b–22.27 W gronie dwunastu apostołów znajdziemy dwóch mężczyzn o imieniu Jakub. Jeden z nich to syn Zebedeusza i brat Jana. Został on ścięty z polecenia Heroda Agryppy w roku 44 po Chr. (Dz 12,1–2). Jego relikwie są przechowywane i czczone w Santiago de Compostela. Drugi Jakub w gronie Dwunastu nazywany jest synem Alfeusza (Mk 3,18; Mt 10,3; Łk 6,5; Dz 1,13). Już od starożytności bywał on utożsamiany z Jakubem Sprawiedliwym, Jakubem Mniejszym czy Jakubem, bratem Pańskim. Kwestia ta jest nadal dyskusyjna z powodu niewielkiej ilości informacji w samym tekście Nowego Testamentu, a także zróżnicowanych opinii starożytnych pisarzy chrześcijańskich. Autor listu przedstawia się jako „Jakub, sługa Boga i Pana Jezusa Chrystusa” (Jk 1,1). Jego dzieło należy do literatury mądrościowej – do tego samego typu pisarstwa, co starotestamentowa Księga Przysłów czy Mądrość Syracha. List Jakuba nie odnosi się do wydarzeń z życia ziemskiego Jezusa z Nazaretu, za to znajdujemy w nim wiele aluzji do nauczania Jezusa, szczególnie do tekstu Kazania na górze (Mt 5–7). List Jakuba jest refleksją nad tym, co w praktyce znaczy być człowiekiem wierzącym.