listopad/grudzień 2025

„Zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi i rzeczywiście nimi jesteśmy” (1 J 3,1). W modlitwie po Komunii tej uroczystości Kościół wyznaje, że tylko Bóg jest święty i jest jedynym źródłem świętości wszystkich zbawionych.

Mimo zadumy nad przemijaniem, z jaką łączy się uroczystość Wszystkich Świętych, dzisiejsza liturgia słowa zadaje ważne pytania o świętość – co dla mnie znaczy, czy widzę w niej szansę radości czy zapowiedź życia pełnego utrapień?

Można odnieść wrażenie, że rzadko kiedy mamy do czynienia z taką pomyłką adresów, jak w dzisiejszą uroczystość. Nasze myśli powinniśmy dziś kierować ku niebu, a tymczasem kierujemy je ku cmentarzowi. Cmentarze są dziś bohaterami informacyjnych doniesień, specjalnych rozkładów jazdy, zmian w ruchu drogowym, rozmieszczenia punktów handlowych i ogłoszeń duszpasterskich.

Na pewno chcielibyśmy wiedzieć więcej o życiu wiecznym. O ileż byłoby łatwiej gdybyśmy mogli przed śmiercią przejrzeć katalog z ofertą życia wiecznego, zbudować sobie swój niebiański domek, umeblować go według własnej wizji, wybrać z bogactwa możliwości atrakcje, które będą wypełniać nasze życie przez wieczność. A jeśli nie katalog, to może przynajmniej jakaś krótka projekcja filmowa z rajskich ogrodów (a czy to w ogóle będą ogrody?), która uspokoiłaby nas troszkę przed wyruszeniem w tę podróż…

W dzisiejszej liturgii przypomina nam to niezliczona rzesza, która staje przed tronem Boga. Widzimy w nich twarze prawdziwie wolnych ludzi. Święty bowiem to ten, kto odzyskał wolność, ponieważ odkrył, do kogo sam należy.

Możliwe, że w całym kalendarzu liturgicznym przeżywanie jednego święta, jednej tajemnicy nie rodzi w nas takiego wewnętrznego dysonansu, jak uroczystość Wszystkich Świętych. Z jednej strony ukierunkowanie na świętość i radość z tylu osób, które są w niebie, z drugiej jednak nostalgia i żal za tymi, których już nie ma przy nas.