maj/czerwiec 2025

Świętowanie Paschy nie kończy się w Niedzielę Zmartwychwstania wieczorem. To największe święto naszej wiary jest rozciągnięte aż na pięćdziesiąt kolejnych dni, aby znaleźć swój finał w celebracji Zesłania Ducha Świętego.

Jak możemy się spodziewać, Pawłowa metafora adopcji znajduje swoją drogę w liturgii Pięćdziesiątnicy. Jest zatem właściwe, że liturgiczny język adopcji – tak kluczowy dla naszego zrozumienia chrześcijańskiego chrztu – zamyka okres wielkanocny. Zgaśnięcie świecy paschalnej przypomina nam, że światło, które Chrystus przyniósł nam w Wielkanoc, nadal pozostaje w naszym sercu, a nawet jak język ognia nad naszymi głowami.

W Niedzielę Zesłania Ducha Świętego, którą dzisiaj przeżywamy warto zadać pytanie o to, jak ważny jest Duch Święty w Trójcy Świętej? Czy stanowi On tylko dopełnienie Boga Ojca i Syna Bożego czy jest pełnoprawną Osobą Boską?

J 14,15–16.23b–26 Intuicję o tym, że sam Jezus jest również Parakletem, znajdziemy na przykład w Pierwszym Liście św. Jana Apostoła: „Jeśliby nawet kto zgrzeszył, mamy Rzecznika (gr. parakletos) wobec Ojca – Jezusa Chrystusa sprawiedliwego” (1 J 2,1). Misja Jezusa – Parakleta polega przede wszystkim na tym, że złożył On samego siebie w ofierze na krzyżu: „On bowiem jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy, i nie tylko nasze, lecz również za grzechy całego świata” (1 J 2,2). O misji Ducha Świętego, Innego Parakleta, powie Jezus w dalszej części swojej mowy pożegnalnej: „On zaś, gdy przyjdzie, przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie.

Jest jednak i inne tłumaczenie, zgodnie ze znaczeniem słowa Paraklet – to ten, którego przyzywamy, by stanął przy nas ramię w ramię, jako nasz Obrońca. Przed kim ma nas jednak bronić Paraklet?

Jakże wiele dzisiaj zabarykadowanych drzwi ludzkich serc. Najczęściej kryją się za nimi nieufność, duchowe lenistwo, wygodnictwo, własna wizja chrześcijaństwa i wygoda, pojmowana, jako życie bez wszystkiego, co ma chociażby cień Bożych spraw, ale także zagubienie, poczucie beznadziejności, rozpacz. Za takimi szczelnie zamkniętymi drzwiami zagubienia, przygnębienia i strachu skryli się uczniowie Jezusa.