styczeń/luty 2025

Ofiarowanie Jezusa w świątyni pokazuje Go jako Pierworodnego, należącego do Pana. Wraz z Symeonem i Anną cały oczekujący Izrael wychodzi na spotkanie swego Zbawcy (tradycja bizantyjska tak nazywa to wydarzenie). Jezus zostaje uznany za tak bardzo oczekiwanego Mesjasza, „światło narodów” i „chwałę Izraela”, a także za „znak sprzeciwu”. Miecz boleści przepowiedziany Maryi zapowiada inną ofiarę, doskonałą i jedyną – ofiarę Krzyża, która przyniesie zbawienie, jakie Bóg „przygotował wobec wszystkich narodów”. (…)

Zresztą liturgiczne tradycje tego święta, budowane w ciągu dwóch tysiącleci chrześcijaństwa, chyba ciągle nie do końca są zrozumiałe: zarówno owo celebrowanie procesji ze świecami, jak też z czasem coraz bardziej maryjny charakter świętowania. A już na pewno niejasna może wydawać się motywacja, jaką kierował się św. Jan Paweł II ustanawiając w 1997 roku Dzień Życia Konsekrowanego akurat na „Matkę Boską Gromniczną”.

Łk 2,22–40 Opowiadanie o ofiarowaniu Jezusa w świątyni jerozolimskiej nawiązuje do historii Anny i Elkany, rodziców Samuela, z Pierwszej Księgi Samuela (rozdz. 1–2). Łukasz wykorzystuje ten sam motyw, wskazując, że Boże obietnice wypełniają się w Jezusie. Jego zbawcza misja spotka się jednak z odrzuceniem przez tych, do których była skierowana. Ewangelista wyraźnie podkreśla postać Maryi, która odegra znaczącą rolę w realizacji zbawczego dzieła. Święty Łukasz wielokrotnie podkreśla, że zarówno rodzice Jezusa, jak i On sam byli posłuszni Prawu. To ono stanowiło coraz bardziej o tożsamości narodu wybranego Starego Przymierza.

Święty Jan Paweł II W czterdziestym dniu po swym narodzeniu Syn Boży jako Dziecię ubogich ludzi, urodzony w betlejemskiej stajni, zostaje zaniesiony do jerozolimskiej świątyni. Jest to Jego własny przybytek: świątynia Boga żywego, do której jednak przybywa nie jako Pan, ale jako Poddany Prawu. Prawo nakazywało, aby czterdziestego dnia po narodzeniu pierworodnego składano za niego ofiarę w świątyni.

Początkowo nazywało się Świętem Spotkania, potem Oczyszczenia Maryi, a dziś jest to święto Ofiarowania Pańskiego. Lepiej byłoby jednak mówić o 2 lutego jako Święcie Przedstawienia Pana. Dlaczego?

Podsumowaniem dzisiejszej Ewangelii jest prosta relacja o tym, że po ofiarowaniu Jezusa Najwyższemu Rodzina wróciła do Nazaretu. Tam, pośród zwyczajnych spraw, Chłopiec wzrastał i dojrzewał do wypełnienia misji zbawienia świata. Bóg jest wszechmocny, mógł tego dokonać od razu, jednak postanowił, że Jego Syn będzie poddany ludzkim regułom dojrzewania i czasu.