wrzesień/październik 2025

„Synowie światłości” starają się o przyjaźń z Bogiem i o zbawienie – dla zbawienia człowieka Syn Boży sam stał się człowiekiem i wydał swoje ciało w męce i śmierci na krzyżu. W Eucharystii, która jest uobecnieniem ofiary krzyżowej, Chrystus daje to samo Ciało i tę samą Krew dla naszego zbawienia.

Ewangelia jest dobrym punktem wyjścia do opowiedzenia o hierarchii dóbr, zwłaszcza do zachęty, żeby dostrzec wyższą wartość tych duchowych.

1 Tm 2,1–8 Chrześcijanie nie byli anarchistami. Nie odrzucali władzy doczesnej. O stosunku chrześcijan do pogańskiej wtedy władzy świeckiej pisze obszernie św. Paweł w Liście do Rzymian: „Każdy niech będzie poddany władzom sprawującym rządy nad innymi. Nie ma bowiem władzy, która by nie pochodziła od Boga, a te, które są, zostały ustanowione przez Boga” (Rz 13,1). Dla Pawła władza jest gwarantem zachowania porządku społecznego i ukarania występków. Kto postępuje dobrze, nie musi się niczego obawiać. Warto też zauważyć, że dla Apostoła Narodów każda prawowita władza – także pogańska – pochodzi od Boga i jest gwarantowana Jego autorytetem.

Jezus opowiada o nieuczciwym rządcy, który trwoni majątek pana, a gdy ma zostać zwolniony, zaczyna redukować długi dłużników. Pan chwali rządcę, że roztropnie postąpił. Czy Jezus chwali nieuczciwość?

„Dasz – masz…”. Kiedyś usłyszałem takie słowa od pewnego człowieka. I wiele w nich prawdy. W relacji Bóg – ja – drugi człowiek szczególnie jest to ważne. Kombinowanie tutaj nie popłaca: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,40). Od tego, co Jemu uczyniliśmy lub czego nie uczyniliśmy, zależeć będzie kiedyś nasze miejsce po prawej lub po lewej Jego stronie.

Skreślenie części długu było skreśleniem nadwyżki, z której zrezygnował rządca po to, aby jego pan szybko odzyskał dług i nie poniósł straty. To tłumaczyłoby zadowolenie bogatego właściciela majątku z postępowania jego rządcy. Co Jezus chciał przez to powiedzieć swoim słuchaczom?