wrzesień/październik 2025

„Twoja wiara Cię ocaliła” (Łk 8,48) – w liturgii Bóg przychodzi z darem zbawienia.

Moim zdaniem brakuje tu początku tej historii, a już najbardziej zmagania z otrzymanym od Elizeusza przepisem kuracji! Kluczem do sukcesu jest tu bowiem posłuszeństwo wobec dziwnych zaleceń i, co dla mnie ważne, zaufanie do męża Bożego.

2 Krl 5,14–17 Naaman był jednym z dowódców armii króla Aramu-Damaszku, Hadadezera, zwanego również Ben-Hadadem II. Władca ten panował w latach 865–842 przed Chr. Król ten walczył z królem Izraela, Achabem. Po przegranej przez Aramejczyków wojnie obaj królowie zawarli pokój i porozumienie handlowe (1 Krl 20,1–34). Naaman wspomniany jest przez Jezusa podczas homilii w synagodze w Nazarecie. Jezus przywołał starotestamentalne historie dotyczące pogan, którzy przez proroków Izraela otrzymali ocalenie i uzdrowienie (por. 1 Krl 17,8–24 oraz 2 Krl 5,1–27), dzięki czemu wyznali wiarę w prawdziwego Boga Izraela. Wroga reakcja słuchaczy Jezusa sugeruje, że nie byli oni gotowi przyjąć prawdy o uniwersalności zbawienia przekraczającego etniczne granice ludu wybranego.

Już nie przynależność do Narodu Wybranego stanowi o powołaniu do życia w wiecznej szczęśliwości, ale zjednoczenie z Chrystusem. Prawdę tę wielokrotnie podkreślał św. Paweł. W Liście do Galatów pisze wprost: „Ani obrzezanie nic nie znaczy ani nieobrzezanie, tylko nowe stworzenie” (Gal 6,14). W tym samym liście pokazuje, w jaki sposób chrześcijanie stają się tym „nowym stworzeniem”: „Bo wy wszyscy, którzy zostaliście ochrzczeni w Chrystusie, przyoblekliście się w Chrystusa” (Gal 3, 27).

Gdzie zatem tkwi haczyk, skoro Jezus z wyrzutem i naganą odnotował brak tych dziewięciu, a pochwalił Samarytanina, który jako jeden jedyny wrócił podziękować? Czy chodziło tylko o grzecznościową wdzięczność? Na pewno nie. Jezus sam uzasadnił swoje rozczarowanie. Nikt z tych dziewięciu nie oddał chwały Bogu.

W roku duszpasterskim przeżywanym pod hasłem: „Pielgrzymi nadziei”, czas nam wyruszyć w drogę. Bo przecież pielgrzym jest w ruchu. Nie stoi w miejscu. I mamy wyruszyć nie tylko do tych, którzy są „nasi”, którzy myślą podobnie albo prawie podobnie jak my. Idźmy do tych, którymi inni pogardzają, których przekreślają lub oni sami to sobie robią.