wrzesień/październik 2025

Pan Jezus w Ewangelii mówi do nas o potrzebie nieustannej modlitwy, w której z ufnością kierujemy nasze spojrzenia na Boga. Spośród wielu form modlitwy najświętszą i najwspanialszą jest Msza Święta. Ona jest bowiem Najświętszą Ofiarą i modlitwą doskonałą, w której składamy Bogu i przyjmujemy od Niego „Chleb święty życia wiecznego i Kielich wiekuistego zbawienia” (Kanon rzymski).

Był więc Bóg po stronie Izraelitów, a przeciw Amalekitom? Czy to tylko wyobrażenie ludzi tamtych czasów, jak Bóg powinien postępować, podyktowane ich niską świadomością, a niezależne od ich głębokiej wiary?

2 Tm 3,14 – 4,2 O rodzicach i babci Tymoteusza wspominaliśmy już w zeszłym tygodniu. Dziś warto dodać, że Pisma święte, które Tymoteusz miał poznawać już od najmłodszych lat, to oczywiście księgi tworzące Stary Testament. Werset ten jest podstawą nauczania o natchnieniu biblijnym. Tak o tej prawdzie mówi konstytucja dogmatyczna o objawieniu Bożym Dei Verbum Soboru Watykańskiego II: „Prawdy przez Boga objawione, które są zawarte i wyrażone w Piśmie Świętym, spisane zostały pod natchnieniem Ducha Świętego. Albowiem święta Matka – Kościół uważa na podstawie wiary apostolskiej księgi tak Starego, jak Nowego Testamentu w całości, ze wszystkimi ich częściami za święte i kanoniczne dlatego, że spisane pod natchnieniem Ducha Świętego Boga mają za autora i jako takie zostały Kościołowi przekazane.

„Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?” (Łk 18,1–8). Bohaterami ewangelicznej przypowieści są sędzia i uboga wdowa. Status wdów w dawnym społeczeństwie izraelskim był niepewny. Nie przysługiwały im żadne prawa, brakowało im środków na utrzymanie, nie miały sił ani możliwości, by bronić się przed nieżyczliwym otoczeniem. Ta konkretna wdowa z Jezusowej przypowieści, doświadczana i bezbronna, mogła tylko błagać usilnie, płakać i tak długo stać pod drzwiami niegodziwego sędziego, aż jego serce zmięknie i udzieli jej pomocy. Nie miała nic prócz determinacji i rozpaczliwej wiary, że zostanie wysłuchana.

Liturgia słowa akcentuje dziś problem cierpliwości na modlitwie.

Każdy misjonarz ma swoich Amalekitów, z którymi się zmaga. To nie tylko przeciwności natury fizycznej – ubóstwo, brak zaplecza, choroby. Ale to i duchowe trudy: niezrozumienie, samotność, odrzucenie, brak przyjęcia Ewangelii przez tych, którym się ją głosi lub brak widocznych efektów posługi.