lipiec/sierpień 2026

W zestawieniu z psalmem widzę własną postawę: ileż zapału, gorliwości, nawet (z mojej perspektywy) wielosłowia przejawia psalmista, przemawiając wobec Boga we własnej sprawie. Czy muszę mnożyć argumenty, by Bóg mnie usłyszał? Ale jeśli tego nie czynię, wiedząc, że modlitwą niczego nie „wymuszę” na Bogu, czy nie jest to zarazem zrezygnowanie z jakiejś formy relacji z Nim?

Dla Boga najważniejsze jest nasze dobro. Plewienie chwastów to czynność kosztująca wiele energii, często nieskuteczna, bo po wykarczowaniu znów odrastają, czasem jeszcze bujniej. Pan nie chce, byśmy życie marnotrawili na jałową walkę ze złem, bo ona jest wyczerpująca, odbierająca radość i siły, w dodatku nie przynosi spodziewanych efektów i szybko może stać się celem samym w sobie.

W logice królestwa Bożego jest pewna zgoda na to, że wraz z dobrem współistnieje zło. I że zło ma swój kres, ale ma ten kres w sprawiedliwości Bożej, nie naszej. Dlatego człowiek ma nie tyle koncentrować się na chwaście, na obecności chwastu, czyli na tym, co złe, ile bardziej koncentrować się na dbałości o wzrost dobrego plonu, czyli o dobro w swoim życiu.

I tu pojawia się nasze wielkie, ludzkie pytanie: „Panie Boże, skoro Ty jesteś taki dobry i wszechmocny, to dlaczego w ogóle na to pozwalasz? Dlaczego w Kościele są skandale, w sąsiedztwie zawiść, a w naszych rodzinach tyle trudnych charakterów? Dlaczego po prostu nie zrobisz z tym porządku raz a dobrze?”.

Mawia się, że nie należy oceniać książki po okładce. Najczęściej mówimy tak o ludziach. Uważamy, że nie jest dobrze oceniać drugiego człowieka tylko po tym, jak wygląda, lub jakie zrobił na nas wrażenie. I choć wiemy, że to nie jest dobre, niestety tak robimy.