marzec/kwiecień 2026

A co się dzieje w naszych głowach, gdy tego słuchamy? Obawa (że nas nabrali)? Niedowierzanie (ulegli sugestiom, mieli wizje)? Kiełkująca nadzieja (a może jednak… – to niemożliwe, żeby się wszyscy pomylili)? Tak wielu współczesnych – nawet „wierzących” – nie wierzy w zmartwychwstanie.

Uczniowie zdążają do grobu, by uwierzyć w życie silniejsze niż śmierć. Z nimi zaś cały Kościół zmierza ku prawdzie – z apostołem, który ma być jego fundamentem, i z owym uczniem, „którego Jezus miłował”.

Uczeń-misjonarz to ten, co ogień wiary niesie przez świat. Podczas chrztu odpalamy od paschału świecę, której płomień symbolizuje wiarę, światło Chrystusa Zmartwychwstałego. Ta świeca nie jest przypadkowa. Właśnie podczas chrztu przypominamy sobie wydarzenie z poranka zmartwychwstania. Kapłan w wypowiadanych słowach uzmysławia rodzicom i chrzestnym, że mają w życiu nowo ochrzczonego dziecka podtrzymywać to światło.

Trzeba jednak przede wszystkim doświadczyć miłości Jezusa. I odsłonić przed Nim to, co jest w nas martwe i obumarłe, stłumione, zepchnięte w cień, skostniałe, ciemne. Pozwolić, by wyprowadził nas z grobu naszych lęków, rezygnacji, rozczarowania i wprowadził na światło, w przestrzeń wolności i życia w Bogu.

Widzimy, słyszymy lub czujemy znaki. Zachowanie pszczół jest znakiem ich zdrowia lub choroby, stukot ruchomych części podwozia świadczy o konieczności naprawy, ładny zapach jedzenia jest znakiem zbliżającego się posiłku.