styczeń/luty 2026

Bardzo przekonujące jest to, że Bóg zaprasza człowieka do swojej zbawczej misji, chce, by misją wierzących było głoszenie odkupienia. Bóg zapowiada, że swój lud ustanowi światłością dla pogan.

Jan Chrzciciel miał swoje wyobrażenia na temat Mesjasza. Wyczekiwał Go, jak każdy Żyd. Z mocą głosił Jego przyjście, nawoływał do nawrócenia, miał świadomość zadania, jakie wyznaczył mu Najwyższy, ale potrafił z pokorą przyznać, że jego pragnienia, wyobrażenia i oczekiwania nijak mają się do prawdziwego obrazu Mistrza.

Tak prezentuje się paradoks Ewangelii, bo prawdziwa siła nie potrzebuje krzyczeć. Prawdziwa moc nie musi udowadniać, że jest potężna. Prawdziwa miłość nie wchodzi w nasz świat jak burza, ale jak ktoś, kto siada obok i pozwala nam zobaczyć prawdę o sobie bez lęku.

To może być i nasza historia. Kiedy? Kiedy przyjmiemy, że nie jesteśmy kimś przypadkowym, że Bóg – mówiąc językiem I czytania – zna nas i kocha od „łona matki”. Kiedy odkryjemy, że i nas zaprosił, aby świecić nie swoim, ale Jego światłem. W jaki sposób? Służąc innym. Pewna dziewczyna o imieniu Monika, nie mówiąc nikomu, została wolontariuszem w domu dziecka; powiedziała: „Pierwszy raz wiem, po co wstaję rano”.

Świętość to przyjaźń z Jezusem. Św. Paweł mówi też, że łaska i pokój pochodzą od Boga Ojca i Pana Jezusa Chrystusa. To znaczy, że jeśli z Nim jesteśmy, nie musimy się bać. Nawet gdy coś idzie nie po naszej myśli, możemy zaufać, że On nas prowadzi.