styczeń/luty 2026

Pamięć o Bożym błogosławieństwie jest dla mnie inspiracją do podejmowania kolejnych konkretnych wysiłków właściwie na każdym życiowym polu – i duchowym, i zawodowym, i w relacjach, a nawet w pracach domowych. Ta pamięć nadaje konieczny sens i kierunek wszystkim aspektom życia.

Żyjemy w określonym czasie, miejscu, w danym środowisku. Posiadamy rodzinę, dzieci albo i nie. Pracujemy w budżetówce, prywatnych zakładach… Tworzymy pewną kulturę, społeczeństwo. Czas, który tak niespostrzeżenie umyka, dla niektórych będzie finansową korzyścią (w końcu świat mówi, że czas to pieniądz); dla chorych – będzie związany z cierpieniem; dla zrozpaczonych – czas będzie piekłem, a dla zakochanych czymś cudownym. Dla człowieka wierzącego czas powinien być przede wszystkim związany z nadzieją.

Cezura czasu jest zawsze zaproszeniem do tego, by myśleć, planować i żyć jakby od nowa. Przeszliśmy granice starego i nowego, więc chcemy zacząć jeszcze raz.

Codzienny pacierz może się komuś zdawać nudny, ale pewna święta potrafiła odmawiać zwykłe jedno „Ojcze nasz” kilka godzin, bo tyle jej te słowa mówiły, że rozważać je mogła cały dzień. Różaniec jest takim rozważaniem tajemnic ukrytych w opowieściach z Ewangelii. Ale czasem coś się takiego wydarzy, że trzeba zastukać do nieba modlitwą podobną do SMS-a albo tym różańcem właśnie z taką tajemnicą pasującą do wydarzenia czy sytuacji. A czy Pan Bóg odpowiada na takie modlitwy?