wrzesień/październik 2026

KZ: Księże Profesorze, dlaczego podejmujemy rozmowę na temat przygotowania homilii z pomocą AI?
WP: Przede wszystkim ze względu na charakter pisma kończącego w tym roku 120 lat. „Biblioteka Kaznodziejska” trafia do głosicieli słowa Bożego, a na treść pisma składają się propozycje homilii i kazań. W związku z tym warto przy tej okazji zastanowić się, co zrobić, aby materiały publikowane w „Bibliotece Kaznodziejskiej” lepiej służyły głosicielom słowa Bożego. Myślę, że kluczem do tego może być poznanie procesu powstawania homilii.
KZ: Dlaczego zajmujemy się homilią, a nie kazaniem?
WP: Ponieważ homilia jest dzisiaj w Kościele najczęściej praktykowaną formą przepowiadania.
KZ: Przypomnijmy zatem Czytelnikom, czym jest homilia.
WP: Przez homilię rozumie się wyjaśnianie tekstów liturgii dnia w kontekście sprawowanego misterium z uwzględnieniem sytuacji życiowej słuchaczy według paradygmatu rozmowy.
KZ: W jaki sposób powstaje tak rozumiana homilia?
WP: Pierwszy etap pracy stanowi indywidualna lektura tekstu z liturgii dnia. Homilista odczytuje go jako tekst skierowany bezpośrednio do niego, stawiając sobie kilka pytań: 1. Co
ten tekst do mnie mówi? 2. W jaki sposób dotyka mojego życia? 3. Czego ode mnie wymaga?
Na znaczenie osobistej lektury zwracał uwagę papież Franciszek, który przywoływał obraz zaczerpnięty od św. Pawła, porównującego słowo Boże do miecza obosiecznego (por. Hbr 4,12). Ma ono zranić i poruszyć słuchacza, ale najpierw musi zranić samego homilistę.
 
KZ: Żeby dać się zranić słowu Bożemu, trzeba mieć czas na lekturę, a wydaje się to mało realne w codziennym życiu. Łatwo się przecież tłumaczyć, nawet przed sobą, wieloma obowiązkami.
WP: To rzeczywiście poważny problem. Zdarza się, że homilista pomija etap osobistego spotkania ze słowem Bożym i od razu odczytuje je jako przesłanie skierowane do innych, szukając pewnych odpowiedzi dla słuchaczy, a nie dla siebie. Takie podejście nie jest właściwe, ponieważ homilia powinna stanowić przede wszystkim świadectwo wiary głoszącego.